كوفه همان شهرى است كه مردمش حسين (ع) را دعوت كردند و وقتى سرنيزه‌هاى ستم به سوى آنها نشانه رفت آن حضرت را تنها گذاشته به كنج خانه‌هاى خود پناه بردند.
اكنون امام سجاد (ع)، بانوان و پرده نشينان وحى و نبوت را به صورت اسير و سوار بر شتران بى‌جهاز وارد همان كوفه كرده‌اند.
حذلم‌بن بشير «١» مى‌گويد: در سال ٦١ ه. ق هنگام آمدن على‌بن حسين (ع) و همراهانش به كوفه، من هم وارد اين شهر شدم. سپاهيان‌يزيد اطراف ايشان را گرفته، مردم نيز براى تماشاى آنان از منازل خود، خارج شده بودند. زنان كوفه از مشاهده‌ى آن منظره به گريه آمدند و ناله و شيون سر دادند. على‌بن حسين (ع) كه از رنج بيمارى لاغر و دستانش با غل و زنجير به گردنش بسته شده بود با صداى ضعيفى مى‌گفت:
اگر اين مردم به حال ما گريه و به خاطر ما نوحه‌سرايى مى‌كنند پس چه كسى [خاندان‌] ما را كشته است؟ «٢»
١- ٢- شكوه‌ى امام سجّاد (ع) از كوفيان‌
مسلم گچكار پس از توصيف منظره‌ى ورود اسيران كربلا به كوفه مى‌گويد:
چشمم به على‌بن حسين (ع) افتاد كه بر شتر برهنه‌اى سوار بود و از رگهاى گردنش خون جارى بود. او اشك مى‌ريخت و مى‌فرمود:
يا امَّةَ السُّوءِ لاسَقْياً لِرَبْعِكُمْ يا امّةً لَمْ تُراعِ جَدِّنا فينا
لو أَنَّنا وَ رسولَ‌اللَّه يَجْمَعُنا يومَ القيامةِ ما كنتم تَقُولونا
تُسَيِّرُونا على الأَقتاب عاريةً كَانَنّا لم نُشَيِّدْ فيكم دينا
بنى اميّةِ ماهذا الوقوفُ على تلكَ المصائبِ لاتَلْبُونَ داعينا