زمانى كه در كربلا آن مصيبت به ما وارد گشت و پدرم و تمام فرزندان و برادران و جميع خاندانش كه با او بودند كشته شدند و حرم و زنان آن حضرت را بر روى شتران بى‌جهاز نشانده و ما را به كوفه برگرداندند، به قتلگاه ايشان چشم دوختم و بدن‌هاى پاكشان را برهنه و عريان ديدم كه روى خاك افتاده و دفن نشده بودند. سختى اين مصائب سينه‌ام را تنگ كرد و بى‌آرامى در من شدّت يافت به حدّى كه نزديك بود روح از كالبدم خارج شود.
حضرت زينب (س) با سخنانى كه مضمون آن احترام به امام حسين (ع) و شهداى كربلا بود فرزند برادر را دلدارى داد.
امام سجاد (ع) فرمود: اين خبر [كه زينب با آن امام (ع) را دلجويى داد] از كيست؟ زينب عرض كرد: اين روايت امّ ايمن است. «١»
٢- ١- بى‌حرمتى به امام سجاد (ع)
تمام افراد اجتماع به خصوص شخصيت‌هاى مهّم آن، به اعتبار موقعيت و منزلتى كه دارند مورد احترام مى‌باشند. امام سجاد (ع)، فرزند رسول خدا و امام مسلمين است و بايد بى‌نهايت تمجيد و تكريم شود. ولى عمربن سعد هنگام حركت اسيران كربلا به كوفه نه تنها ايشان را احترام نكرد بلكه براى توهين و آزار او را به شترى نحيف و لاغر سوار كرد. امام سجاد (ع) از شدّت ضعف توان نشستن را نداشت. اين موضوع را به عمربن‌سعد اطلاع دادند. وى گفت: پاهايش را زير شكم ببنديد و سپس كاروان را حركت دهيد. «٢»
٢- در كوفه‌
كوفه، مركز حكومت امام على (ع) بود. هنوز صداى على (ع) در ميان گوش مردم اين شهر طنين انداز و مدّت زيادى نيز از حكومت آن بزرگوار نگذشته بود.