اسيران و جانبازان كربلا
 
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص

اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ٣٤


٨- ٢- امام سجاد (ع) در مراسم خاك سپارى پدر
به عقيده‌ى شيعه، كسى جز امام حقّ تجهيز و تدفين امام معصوم ديگر را ندارد. «١»
از اين رو امام سجاد (ع) روز سيزدهم محرّم سال ٦١ ق «٢» به طور اعجاز در كربلا حاضر شد و پس از اقامه‌ى نماز، پدر بزرگوارش را به خاك سپرد و سپس به كوفه برگشت. «٣»
تفضيل اين ماجرا دو گونه نقل شده است:
الف) امام سجاد (ع) پس از دفن شهيدان كربلا به سوى جسد مطهّر پدر رفت و او را در بغل گرفت و با صداى بلند گريست. آنگاه به جايگاه مرقد مطهّر آمد و اندكى خاك برداشت. ناگهان قبرى آماده و صندوقى شكافته پيداشد. دست‌هاى خود را به زير بدن پدر برد و با خواندن جمله‌ى «بسم اللَّه و فى سبيل اللَّه ...» تنها و بدون كمك بنى اسد، بدن مطهّر پدرش در قبر گذاشت و به آنها فرمود: غير از شما كسان ديگرى هم هستند كه به من كمك كنند. چون بدن مطهّر را در قبر گذاشت، صورت خود را بر آن رگ‌هاى بريده نهاد و گفت:
«خوشا به حال زمينى كه پيكر پاك تو را در آغوش گرفت به راستى كه دنيا پس از تو تاريك و ظلمانى گشته و آخرت به نور جمالت روشن و نورانى شده است. شب، خواب را از چشم ما ربوده و اندوهمان دائمى گشته است. مگر خداوند براى ما همان جائى را برگزيند كه تو هم اكنون اقامت كردى. درود و سلام من بر تو و رحمت و بركات الهى بر تو باد.» «٤»
از آنجا كه يكى از رسالت‌هاى بازماندگان حادثه‌ى كربلا افشاگرى بر ضدّ دشمن‌