٥- ٢- امام سجاد و يارى پدر
هنگامى كه تمام ياران امام حسين (ع) به شهادت رسيدند و امام سجاد (ع) صداى استغاثه‌ى پدر را شنيد با وجود بيمارى شديدى كه داشت از بستر برخاست و به عصا تكيه داد مصمّم بود امام و رهبر خود را يارى كند ولى نگاه سيدالشهدا (ع) به او افتاد و فرياد زد:
«خواهرم، ام كلثوم! مگذار پسرم به ميدان بيايد مبادا زمين از نسل آل محمد (ص) خالى شود!» از اين رو ام‌كلثوم، امام سجاد (ع) را به بستر بازگرداند. «١»
اين جريان در گزارشى ديگر چنين نقل شده است: وقتى امام حسين (ع) براى خداحافظى به خيمه‌ى سيّد الساجدين آمد آن بزرگوار روى فرشى از پوست بسترى بود و عقيله‌ى بنى هاشم از او پرستارى مى‌كرد. امام سجاد (ع) مى‌خواست از جا برخيزد ولى قدرت برخاستن را نداشت. سپس به عمّه‌اش زينب فرمود: مرا به سينه‌ات تكيه بده تا بنشينم. زينب (ع) چنين كرد و امام سجاد (ع) با پدر سخن گفت و از شهادت تمام مردان و نوجوانان آگاه شد سپس گريه‌ى شديدى كرد و گفت: عمّه جان! عصا و شمشيرم را بياور. امام حسين (ع) فرمود: با عصا و شمشير چكار دارى؟ فرمود: مى‌خواهم به عصا تكيه داده و از فرزند رسول خدا (ص) دفاع كنم زيرا، پس از تو خيرى [در دنيا] وجود ندارد. «٢»
٦- ٢- حمله‌ى سپاهيان يزيد به خيمه‌ى امام سجاد (ع)
حميدبن مسلم مى‌گويد: وقتى به بالين على‌بن الحسين (ع) كه سخت بيمار و بر روى فرشى افتاده بود رسيدم گروهى از پيادگان همراه شمر به وى گفتند: آيا اين‌