١- از مدينه تا كربلا
امام حسين (ع) روز يكشنبه، بيست و هشت رجب سال ٦٠ ه. ق از مدينه عازم مكه شد. افرادى كه در اين سفر معنوى و پرمشقت امام حسين (ع) را همراهى كردند عبارت بودند از: فرزندان [از جمله امام سجّاد (ع)]، برادران، برادر زادگان به جز محمدبن‌حنيفه. «١»
امام حسين (ع) با فرزند عزيزش على‌بن الحسين (ع)، و ساير اهل بيت شب جمعه سوّم ماه شعبان سال ٦٠ قمرى وارد مكه شد «٢» و پس از ٤ ماه و شش روز اقامت در اين شهر عازم كربلا شد. «٣» درباره‌ى وقايع بين مكه و كربلا، تنها سه گزارش از امام سجاد (ع) نقل شده است:
الف) [پس از خروج از مكه‌] در هيچ منزلى فرود نيامديم و از آنجا كوچ نكرديم مگر اينكه [پدرم‌] ماجراى يحيى‌بن زكريا و كشته شدن او را يادآور مى‌شد و روزى فرمود:
«از پستى‌هاى دنيا نزد خدا اين است كه سر يحيى‌بن زكريا را به رسم هديه نزد زن بدكاره‌اى از بنى اسرائيل بردند!» «٤»
ب) هنگامى كه از مكه خارج شديم عبداللَّه‌بن جعفر نامه‌اى به امام حسين (ع) نوشت و آن را با دو فرزندش عون و محمد به نزد آن جناب فرستاد. مضمون نامه در خواست انصراف از سفر عراق بود «٥» كه به جهت اختصار از ذكر آن خوددارى مى‌كنيم.