اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ١٩٨

٤- همسر ميثم تمار
او بانويى شجاع و دوستدار امام حسين (ع) بود و جسد مطهّر مسلم، هانى و حنظلة بن مرّه را شبانه به خانه برد و مخفيانه كنار مسجد اعظم كوفه به خاك سپرد. «١»
د) زنان معترض‌
١- امّ عبداللَّه‌
امّ عبداللَّه، دختر حرّ بدىّ كندى و همسر مالك بن نُسَير از سپاهيان سنگدل ابن زياد است. مالك پس از عاشورا به طمع دستيابى به كلاه امام حسين (ع) آن را به منزل برد تا همسرش آن را بشويد، ولى امّ عبداللَّه در مقابل اين بى‌حرمتى به او گفت: «از اينجا بيرون شو! به خدا قسم تا ابد نبايد وارد خانه‌ام شوى!» «٢»
٢- صفيه بنت عبداللَّه‌
صفيه دختر عبداللَّه بن عفيف و از زنان مؤمن دوستداران امام حسين (ع) است. چون سربازان عبيداللَّه مى‌خواستند ابن عفيف را به علّت حمايت از سيّدالشهدا (ع) دستگير كنند، صفيه نقش حمايتى خود را از قيام عاشورا را آغاز كرد و شمشير را به پدر نابيناى خود سپرد تا از خويش دفاع كند. او هنگام مبارزه پدر، يارى‌اش مى‌كرد. سرانجام ابن عفيف و صفيّه را دستگير كرده، به قصر عبيداللَّه بردند. «٣»
٣- زنى از قبيله بكرين وائل‌
او در كربلا همراه شوهرش در سپاه يزيد بود و تا عصر عاشورا ديده بصيرت نداشت.
امّا چون غارت بى‌شرمانه خيمه‌ها را ديد، شمشير به دست گرفت و فرياد كشيد: «اى فرزندان بكرين وائل! اينان خيمه‌هاى دختران رسول خدا را تاراج مى‌كنند .... به‌