اسيران و جانبازان كربلا
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ١٩٤
حضرت را در مدينه به او داد، فريادى كشيد و گفت: «اى بشير! رگ قلبم را پاره كردى!» «١» امّ البنين نخستين كسى بود كه در سوگ عبّاس و ديگر فرزندان شهيدش مرثيه سرود. او هر روز همراه نوهاش عبيداللَّه بن عبّاس به قبرستان بقيع مىرفت و براى پسرانش سوگوارى مىكرد. مردم نيز با وى همنوا مىشدند. «٢» بنابر مشهور، قبر وى در بقيع، كنار مقابر عمّههاى پيامبر (ص)، صفيه و عاتكه قرار دارد. «٣»
٣- امّ سلمه
امّ سلمه دختر ابىاميّة، حذيفة بن مغيره و عاتكه بنت عامر است. «٤» وى ابتدا با ابو سلمه وصلت كرد، «٥» ولى پسازفوت او به ازدواج با پيامبر (ص) مفتخر شد. «٦» امّ سلمه با رسول خدا (ص) در غزوات متعددى شركت كرد و در بين زنان آن بزرگوار پس از خديجه (س) از احترام خاصّى برخوردار بود. «٧»
امام حسين (ع) هنگام سفر به كربلا، با امّ سلمه خداحافظى كرد و علم و سلاحى را كه از پيامبر (ص) بدو رسيده بود، به وى داد تا از دستبرد دشمن در امان باشد. امّ سلمه پس از واقعه كربلا آنها را به امام سجّاد (ع) تحويل داد. «٨» درباره مقام و منزلت او گفتهاند: روزى چون از خواب برخاست، مىگريست. به او گفتند: «چرا مىگريى؟» گفت: «فرزندم حسين (ع) به شهادت رسيد. پيامبر (ص) را از زمان رحلت تا ديشب در خواب نديده بودم. در رؤيا به ايشان عرض كردم: پدر و مادرم فدايت باد! چرا رنگ پريدهاى؟ فرمود: تا ديشب مشغول حفر قبر حسين و اصحابش بودم.» «٩»