را برگزيدى و به راه راست هدايتش كردى.
اما بعد، اى مردم كوفه، اى اهل مكر و خودبينى و خيانت. ما خاندانى هستيم كه خداوند ما را به وسيله شما آزمايش كرد و شما را به وسيله ما آزمايش فرمود. آنگاه آزمايش ما را نيكو قرار داد و دانش و فهم خويش را نزد ما به وديعت نهاد. ما گنجينه دانش و ظرف فهم و حكمت اوييم، و در روى زمين، حجت بلاد و عباد اوييم. خداوند به كرامت خويش ما را كرامت بخشيد و با پيامبرش محمد (ص) ما را بر بسيارى از مردم فضيلت روشن و آشكار داد. شما ديروز ما را تكذيب كرديد و شمشيرهايتان به سبب كينه‌هاى پيشين خون ما اهل بيت را ريخت. چشم شما به اين كار روشن و دل هايتان شاد گشت، با دروغى كه بر خدا بستيد و مكرى كه انديشيديد و خداوند بهترين مكر كنندگان است. نَفْس‌هايتان شما را به شادى به ريختن خون ما و غارت اموال ما واداشت، و آنچه بر ما نازل شد از مصيبت‌هاى بزرگ و فاجعه‌هاى عظيم، پيش از آن كه تحقق يابد، در كتابى نوشته است و آن بر خدا آسان است. «تا به خاطر آنچه از دست داديد غم نخوريد و به خاطر آنچه به دست آورديد خوشحال نشويد. همانا خداوند هيچ متكبّر فخر فروشى را دوست ندارد. «١»
واى بر شما! چشم انتظار لعنت خداوند باشيد، گويى كه بدبختى‌ها از آسمان بر شما فرو مى‌ريزد «آنگاه شما را به عذاب هلاك مى‌كند» و شما را به جان هم مى‌اندازد، سپس به خاطر ستمى كه بر ما روا داشتيد، در آخرت گرفتار عذاب مى‌گرديد، آگاه باشيد كه خداوند ستمكاران را لعنت مى‌كند.
واى بر شما! آيا مى‌دانيد چه دستى را بر سر ما بلند كرديد و چه شخصى به جنگ با ما برخاست و يا به تحريك چه كسى به جنگ ما آمده‌ايد؟ دل هايتان سخت و جگرهايتان تيره گشته است. بر دل‌هايتان مهر زده شده است؛ و بر گوش و چشم‌تان مهر زده شده است و شيطان شما را فريفت و به شما دستور داد و بر چشم هاتان پرده افكند و شما هدايت نخواهيد شد.
اى كوفيان! واى بر شما! مگر از پيامبر خدا (ص) چه ستمى به شما رسيده است و چه خونى از او طلب داريد كه اين همه با برادرش على‌بن ابى طالب، جد من، و پسرش و عترت پاكيزه و برگزيده‌اش عناد مى‌ورزيد و برخى از شما به آن افتخار مى‌كنيد. و مى‌گوييد:
نَحْنُ قَتَلْنْا عَلياً وَابْن عَلى‌ بِسَيْف هِنْديّة وَ رِماحٍ‌