اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ١٧٦

روزها را روزه مى‌گرفت، شبها به عبادت مشغول بود. بخاطر جمالى كه داشت او را به حورالعين تشبيه كرده‌اند. وى پس از يكسال كه بر اين منوال گذشت به غلامان خويش دستور داد هنگامى كه تاريكى شب فرا رسيد اين خيمه را از اينجا بر كَنيد، وقتى كه هوا تاريك شد، شنيد گرينده‌اى مى‌گويد: آيا گمشده خود را يافتيد؟ ديگرى گفت: بلكه نااميد شده برگشتند. «١» وى پس از حسن‌بن حسن با عبداللَّه‌بن عمروبن عثمان ازدواج كرد. «٢»
بنابر گفته برخى از منابع فاطمه فرزندانى به نامهاى: محمد الاصغر، قاسم، رقيّه از عبداللَّه‌بن عثمان داشت. «٣»
فاطمه داراى فضايل و مقاماتى است زيرا او راوى روايتى از پيامبر اكرم (ص) مى‌باشد. «٤» و همچنين طبق فرموده امام باقر (ع) امام حسين (ع) در آستانه شهادت نامه پيچيده‌اى به دختر بزرگ خود فاطمه داد و وصيّت زبانى هم به او فرمود چون در آن هنگام امام زين العابدين بيمار بود و فاطمه بعداً آن نوشته را به على‌بن الحسين (ع) تسليم كرد، پس از آن به ما رسيد. «٥»
فاطمه از جمله كسانى بود كه در روز عاشورا در كربلا حضور داشت، عبداللَّه‌بن حسين (ع) «٦» از مادرش فاطمه بنت الحسين چنين نقل مى‌كند كه: روز عاشورا غارت‌گران به خيمه ما يورش آوردند در حالى كه من دختر كوچكى بودم، در پاهايم خلخالى از طلا بود مردى خلخال از پايم بيرون كشيد و گريه هم مى‌كرد، به او گفتم: چرا گريه مى‌كنى اى دشمن خدا! گفت: چگونه نگريم در حالى كه دارم اموال دختران رسول خدا را غارت مى‌كنم، گفتم: پس غارت نكن. گفت: مى‌ترسم ديگرى بيايد و اينها را بگيرد، فاطمه گويد: