فرياد زد: پدر جان! آيا تن به مرگ داده‌اى؟ امام (ع) فرمود: چگونه تن به مرگ ندهد كسى كه يار و ياورى ندارد. سكينه گفت: ما را به حرم جدّمان بازگردان. امام (ع) فرمود: اگر مرغ سنگ خوار را به حال خود مى‌گذاردند مى‌خوابيد. «١» امام حسين (ع) به زنها گفت:
سكينه‌ى من امروز يتيم خواهد شد؛ به او توجّه و التفات كنيد، زيرا دل يتيمان نازك مى‌باشد. «٢» در اين وقت سكينه فرياد كنان به سوى آن حضرت آمد و امام (ع) او را در آغوش گرفت و فرمود:
«اى سكينه! بدان كه گريه‌ى تو پس از مرگ من طولانى خواهد شد.» «٣»
چون دشمن، زنان را از ميان كشتگان عبور داد، حضرت سكينه خود را بر روى جسد پدر انداخت و آن را در آغوش گرفت. در اثر گريه، بى‌هوش شد. در آن حالت شنيد كه پدرش مى‌فرمايد:
«شيعيان من! هر زمان كه آب گوارايى نوشيديد، مرا به ياد آوريد. يا حكايت غريب يا شهيدى را شنيديد بر من بگرييد.»
سكينه جسد پدر را رها نمى‌كرد و كسى نمى‌توانست او را از پدرش جدا كند. تا اينكه گروهى از اعراب، وى را با زور از بدن پدر جدا كردند. «٤»
سكينه در اسارت:
دوره‌ى جديد ولى طاقت فرساى زندگى بانو سكينه (ع)، يعنى دوران اسارت از روز يازدهم محرّم آغاز شد. «٥» او همراه ساير اسيران و سرهاى شهيدان در حالى كه بر شتر برهنه سوار و ريسمان اسارت به گردنش بود، از كربلا به كوفه و شام به اسارت برده شد. «٦»