فصل چهارم: از مدينه تا هنگام وفات‌
١- مخالفت والى يزيد با زينب در مدينه‌
در كتاب «اخبار الزينبات» چنين آمده است: چون زينب كبرى با زنها و كودكان از شام به مدينه آمد، بين او و عمروبن سعيد اشدق اختلافى پيش آمد. عمروبن سعيد كه از طرف يزيد والى مدينه بود، براى يزيد نامه نوشت و درخواست كرد زينب را از مدينه بيرون كند. يزيد هم فرمان داد كه زينب (س) را از مدينه تبعيد كنند، سپس عمروبن سعيد برنامه سفر حضرت زينب و همراهانش- زنهاى ديگر بنى هاشم- را به مصر فراهم كرد. چند روز از ماه رجب سال ٦١ ه. ق باقى مانده بود كه وارد مصر شدند. سپس امام صادق عليه السّلام از جناب حسن مثنى چنين نقل كرده است:
چون عمه‌ام زينب از مدينه خارج شد. به همراه او برخى از زنان بنى هاشم از جمله فاطمه دختر عمويم حسين (ع) و خواهرش سكينه سلام اله عليهما بودند. «١»
مؤلف اين كتاب در جاى ديگر مى‌گويد: زينب (س) در مدينه مردم را به قيام به جهت خونخواهى امام حسين (ع) دعوت مى‌كرد. همين كه عبداللَّه‌بن زبير در مكه قيام كرد و از مردم خواست جهت خونخواهى امام حسين (ع) و خلع يزيد به پا خيزند اين خبر به اهل مدينه رسيد. حضرت زينب (س) خطبه خواند و از مردم خواست كه براى خونخواهى امام حسين و عليه يزيد برخيزند. خبر به عمروبن سعيد اشدق رسيد و او نامه‌اى براى يزيد نوشت و از وى كسب تكليف كرد. آن ملعون هم نوشت كه بين زينب و مردم جدايى بيندازد. عمرو به منادى خويش‌