آرى، البته ما نمى‌توانيم از كسى كه دندان در جگر نيكان فرو مى‌برد و گوشت او با خون شهيدان روييده است چشم يارى داشته باشيم! آن كس كه بر ما اهل بيت نظر بغض آلود و كينه‌آميز مى‌افكند، چرا بايد در دشمنى ما كوتاهى كند؟ آن‌گاه تو بى‌هيچ احساس گناهى و با كمال بى‌آبرويى با چوبدستى بر لبان ابى عبداللَّه بزنى و بگويى:
لَأَ هَلُّوا وَ اسْتَهَلُّوا فَرِحاً ثُمَّ قالُوا: يا يَزيدُ لا تَشَلْ‌
چرا نبايد اين را بگويى و پدرانت را فرانخوانى، كه با ريختن خون اهل بيت محمد و ستارگان زمين از آل ابوطالب انتقام گرفتى و زخم هايتان التيام يافت. بدان كه تو به زودى به آنها خواهى پيوست و آرزو خواهى كرد اى كاش شل و لاى مى‌بودى و چنين سخن هايى را بر زبان نمى‌راندى.
پروردگارا! حق ما را بستان و از كسانى كه بر ما ستم كرده‌اند انتقام بگير و بر آنان كه خون ما را ريختند و حاميان ما را كشتند خشم خود را فروبار. به خدا سوگند كه با اين كار تنها پوست خود را كنده و گوشت خود را خورده‌اى! تو با اين خون هايى كه از فرزندان رسول خدا (ص) ريخته‌اى و حرمتى كه از آنان شكسته‌اى، نزد آن حضرت حاضر خواهى شد و روزى كه خداوند آنان را گرد آورد و متحدشان سازد از تو انتقام خواهد گرفت و خداوند حق آنان را از تو خواهد ستاند. «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا فى‌ سَبيلِ اللَّهِ أَمْوتاً، بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ». «١»
تو را همين [تنبيه بس‌] كه خداوند داور، محمد دشمن و جبرئيل گواه باشد. و آن كه تو را تشويق كرد و زمام امور مسلمانان را به تو سپرد، به زودى خواهد دانست كه چه «بد جانشينانى براى ستمگرانند»؛ «٢» و «جايگاه چه كسى بدتر و سپاهش ناتوان‌تر است». «٣»
هر چند كه گفت و گوى با تو بر مصايب من مى‌افزايد، چون قدر و منزلتت را كوچك مى‌بينم و تو را فروتر ازآن كه نكوهش و توبيخ كنم مى‌پندارم، اما [چه‌كنم‌] كه ديده‌ها اشكبار و سينه‌هاسوزان است.