اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ١٢٢

مادرم از مادر او و جدّم از جدّش برترند. برخى از اين حرفها درست و برخى نادرست است. اما اين كه گفته جدّم از جد يزيد برتر است سخن بجايى است، چون جدّش رسول خدا (ص) بهترين انسان است. اما اين كه گفته پدر و مادرم از پدر و مادر يزيد برترند، چگونه؟ در حالى كه پدرش با پدرم در راه حكومت با هم ستيز كردند، در نتيجه پدرم حاكم شد. سپس يزيد اين آيه را خواند:
«قُلِ الّلهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُوْتىِ الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ من‌تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ انَّكَ عَلى كُلِّ شَيْئىٍ قَديرٌ.» «١»
حضرت زينب در جواب يزيد اين آيه را تلاوت فرمود:
«وَلا تَحْسَبَنَّ الذّينَ قُتِلوُا فى‌ سَبيلِ‌اللَّهِ امْواتاً بَلْ احْيَاءُ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُون فَرِحينَ بِمآ آتيهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ ... «٢»
سپس فرمود: اى يزيد، حسين (ع) را تو كشتى، اگر تو نبودى پسر مرجانه پست‌تر و كوچك‌تر از اين بود. آيا از خدا هراس نداشتى در كشتن حسين (ع) در حالى كه پيغمبر (ص) درباره او و برادرش فرمود: الْحَسَنُ وَ الْحُسين سيّد اشباب اهل الجنّة.» (حسن و حسين سرور جوانان اهل بهشت اند.) اگر بگويى نه معلوم است كه دروغ مى‌گويى، و اگر بگويى آرى، پسر خود را محكوم كردى؛ يزيد گفت: ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ. «٣»
(اينها فرزندان دو دودمانى بودند كه از نظر پاكى و تقوى و فضيلت بعضى از بعضى ديگر ارث مى‌برند.) يزيد شرمنده گشت. در همين هنگام با چوب دستى بر لب و دندان امام حسين (ع) مى‌زد و اشعار ابن زبعرى را مى‌خواند كه:
لَيْتَ اشياخى ببدر شَهِدوُا جَزَعَ الْخَزْرَجَ مِنْ وَقْعِ الْاسل «١»
خطبه زينب (س) در مجلس يزيد
زينب كبرى (س) پس از شنيدن اشعار كفرآميز يزيد، از جا برخاست و پس از ستايش خداوند و فرستادگان و درود بر پيامبر خدا (ص)، خطاب به پسر ابوسفيان چنين فرمود:
خداى بزرگ به راستى فرمايد:
«ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الّذينَ أساؤا الْسُوآى‌ انْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ كانوُا بِها يَسْتَهزِئُونْ» «٢»
اى يزيد! آيا گمان برده‌اى كه با بستن راه‌هاى زمين و تار كردن افق‌هاى آسمان بر ما و چونان اسيران ما را از اين سو به آن سو بردن، ما در نزد خداوند خوار گشته‌ايم و تو عزيز؟ و اين كار موجب منزلت تو در نزد خداوند مى‌شود؟ آيا اينك كه دنيا را به كام و كارها را سامان يافته مى‌بينى، باد به غبغب انداخته با خودپسندى تمام شادمانى مى‌كنى؟ اگر امروز ملك و اقتدار ما به تو داده شده است، اندكى درنگ كن و اين سخن خداى را از ياد مبر كه مى‌فرمايد: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَذّينَ كَفَروُا انَّما نُمْلى‌ خَيرٌ لَانْفُسِهِمْ انَّما نُملى‌ لَهُم لِيَزْدادوُا اثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهينٌ» «٣»
اى پسر آزاد شده، آيا اين از عدل است كه غلامان و كنيزان تو پرده‌نشين باشند و دختران رسول خدا را چونان اسيران در كوچه و بازار بگردانى؟ و آنان را با سر برهنه و چهره باز از اين شهر به آن شهر برى تا مردم در آبشخورها و منزلگاه‌ها به تماشايشان بنشينند، و دور و نزديك و شريف و وضيع ديده بر چهره‌هاشان اندازند و مردى كه سرپرستى‌شان كند و يا حامى‌اى كه حمايت‌شان كند نداشته باشند!