اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ١٢١

يا حُسَيْناهُ، يا حَبيبَ رَسُولِ اللَّهِ، يَابْنَ مَكَّةَ وَ مِنى‌، يَابْنَ فاطِمَةَ الزَّهْراء، سَيِّدَةِ النِّساءِ، يَابْنَ بِنْتِ الْمُصْطَفى.
اى حسينم، اى محبوب رسول خدا، اى فرزند مكّه و منى، اى پسر فاطمه زهرا (س) بزرگ و سرور زنان، اى پسر دختر محمّد مصطفى.
از فرياد و ناله زينب در مجلس يزيد همه اهل مجلس گريستند، ولى يزيد همچنان ساكت نشسته بود. «١»
طبق نقل برخى از مورّخين زينب پس از اين خطاب به جدّش چنين گفت:
حَبيبُكَ يا رَسُولَ اللَّهِ اصْخى تُكَفِّنُهُ الشِّمائِلُ وَالْجُنُوبِ‌
وَ ثَغْرَكُمْ رَشَفَتْ لَهُ ثَنايا غَداً بِدَمِشْقَ يُقْرِعُهُ الْقَضيبُ‌
يَعُزُّ عَلَيْكَ انَّ بَنيك اضْحَتْ تُصابُ مِنَ الْعَدُوِّ وَلا تُصيبُ «٢»
اى پيامبر، دوست تو كشته شد؛ بادهاى شمال و جنوب او را كفن مى‌كنند.
با لب و دندانت لبانش را مى‌مكيدى. همان لبانى كه در دمشق با چوب خيزران مى‌زدند!
سخت است بر شما كه فرزندانت قربانى شوند. از دشمن به آنها آسيب مى‌رسد ولى آنها نمى‌توانند به دشمن آسيب برسانند.
٣- ٤- احتجاج زينب (س) با يزيد
صاحب منتخب طريحى چنين آورده كه: يزيد فرمان داد اسرا را وارد كاخ او كردند، زينب دختر اميرالمؤمنين (ع) خطاب به وى چنين گفت: اى يزيد آيا از خدا نمى‌ترسى كه حسين را كشتى؟! اين بس نبود تا اين كه دستور دادى حرم پيامبر (ص) را از عراق به شام آوردند، حرمت آنها را هتك كردى، با وضعى اسفبار همچون اسيران و كنيزان سوار بر شتر بى‌جهاز مى‌كنى و از شهرى به شهر ديگر مى‌برى. يزيد پاسخ داد: برادرت چنين مى‌گفت: من از يزيد بهترم، پدرم از پدرش،