اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ١١٩

فرستاد و فرمان داد كه سر امام حسين (ع) و يارانش را همراه زنان و كودكان به شام بفرستد. ابن زياد هم در پى اين دستور «محفّربن ثعلبه عائذى» را خواند و آن سرهاى پاك همراه با اسيران و زنان را به او سپرد. وى هم آنها را مانند اسيران كفّار در حالى كه اهالى شهرها به تماشاى آنها مى‌آمدند به شام برد. «١»
در بين راه كوفه و شام شهرى است به نام نصيبين، در آنجا كاروان توقف كرد.
سپس اهل بيت (عليه السلام) را بر سرهاى شهيدان عبور دادند. چون چشمِ حضرت زينب (س) به سر برادرش حسين افتاد شعرى گفت كه به شرح زير است.
اتُشَهِّرُونا فِى الْبَريَّةِ عَنْوَةً وَ والِدُنا اوْحى الَيْهِ جَليلٌ‌
كَفَرْتُمْ بِرَبِّ الْعَرْشِ ثُمَّ نَبيّهِ كَانْ لَمْ يَجِئْكُمْ فِى الزَّمانِ رَسُولٌ‌
لَحاكُمْ الهُ الْعَرْشِ يا شَرَّ امَّةٍ لَكُمْ فى‌ لَظى يَوْمَ الْمعادِ عَويلٌ. «٢»
آيا ما را به اجبار در معرض ديد مردمان قرار مى‌دهيد، در حالى كه از طرف پروردگار بزرگ بر پدرمان وحى نازل مى‌شد؟
شما هم به خدا و هم بر پيامبرش كافر شديد، مثل اينكه گويا پيامبرى براى شما نيامد.
زشت گرداند شما را خداى بزرگ اى بدترين امّت، كه صداى گريه شما در ميان آتش قيامت بلند است!
٤- در شام‌
١- ٤- ورود به شام‌
مرحوم شيخ عباس قمى چنين مى‌نويسد: شيخ كفعمى و شيخ بهايى و ديگران نقل كردند كه در روز اوّل ماه صفر سر مقدس حضرت امام حسين (ع) را وارد دمشق كردند و آن روز روز عيد بنى‌اميّه و روز ماتم بنى هاشم است كه داغ‌ها در آن روز تازه مى‌شود.
روزهاى ماتمى اندر عراق آمد پديد بن اميه در دمشق آن روزها كردند عيد «١»
٢- ٤- ورود به كاخ يزيد
از ابو ريحان بيرونى در «آثار الباقيه» نقل شده كه روز اوّل صفر سر مقدّس حسين عليه السّلام را به دمشق آوردند. يزيدبن معاويه آن را پيش دست خود نهاد و با چوب دستى بر دندانهاى پيشين او مى‌زد و مى‌گفت:
لَيْتَ اشْياخى بِبَدْرِ شَهدوُا جَزَعَ الْخَزْرَجِ مِنْ وَقْعِ الْأَسَلِ‌
فَأَهَلّوُا وَ اسْتَهلُّوا فَرَحاً ثُمَّ قالُوا: يا يَزيدُ لاتَشَلْ‌
لَعِبَتْ هاشِمُ بِالْمُلْكِ فَلا خَبَرٌ جاءَ وَلا وَحْىٌ نَزَلَ‌
لَسْتُ مِنْ خِنْدَفٍ انْ لَمْ انْتَقِمْ مِنْ بَنى أَحْمَدَ ما كانَ فَعَلَ. «٢»
اى كاش پيروان و گذشتگان قبيله من كه در بدر كشته شدند، زارى كردن قبيله خزرج را از زدن نيزه (در جنگ احد) مى‌ديدند و از شادى فرياد مى‌زدند و مى‌گفتند: اى يزيد دستت شَل مباد! مهتران و بزرگان آنها را كشتيم، اين را به جاى بدر كرديم و سر به سر شده قبيله هاشم با سلطنت بازى كردند نه خبرى از آسمان آمد و نه وحى نازل شد، من از دودمان خندف نيستم اگر كين احمد (ص) را از فرزندان او نجويم.
اهل بيت حسين عليه السّلام را در حالى كه به رديف توسّط ريسمانى بسته شده بودند، به مجلس يزيد وارد نمودند ... سپس سر بريده حسين عليه السّلام را در مقابل گذاشت و زنان را پشت سر خود جاى داد تا اين صحنه دلخراش را نبينند.
امام زين‌العابدين (ع) اين منظره جانسوز را ديد و تا پايان عمر از غذايى كه از سر حيوان تهيّه مى‌شد دورى كرد.
حضرت زينب (س) با مشاهده اين صحنه تكان دهنده ناگهان گريبان خود را پاره نمود. سپس با آه و ناله‌اى جانسوز كه دلها را جريحه دار مى‌نمود فرمود: