در مجلس ابن زياد پس از مشاجرات لفظى عبيداللَّه و امام سجّاد، آن ملعون تصميم مى‌گيرد كه امام زين‌العابدين را بكشد، وقتى زينب كبرى (س) متوجه مى‌شود امام سجّاد (ع) را در آغوش مى‌كشد. فرياد بر مى‌آورد اى ابن زياد از ما دست بردار، مگر از خونهاى ما سير نشده‌اى؟ مگر كسى از ما بجاى نهاده‌اى؟ او را در برگرفت و فرمود: تو را به خدا اگر ايمان دارى، اگر خواستى او را بكشى مرا نيز با وى بكش. در اين لحظه زين‌العابدين (ع) فرياد زد: اى ابن زياد اگر ميان تو و اين زنان خويشاوندى هست يك مرد پرهيزكار را با آنها بفرست كه مسلمان‌وار همراه آنها باشد. در اين هنگام ابن زياد لختى در آنها نگريست سپس به اطرافيانش رو كرد و گفت: شگفتا از خويشاوندى، سوگند به خدا كه خوش دارد اگر اين پسر را بكشم او را نيز با وى بكشم، پسر را واگذاريد تا با زنان همراه باشد. «١»
٨- ٢- زندانى شدن حضرت زينب (س) در كوفه‌
ابن زياد دستور داد، امام زين العابدين و اهل بيت (ع) را در خانه‌اى كه در كنار مسجد اعظم كوفه قرار داشت زندانى كنند. حضرت زينب (س) فرمود: هيچ زن عرب حق ندارد به ديدار ما بيايد، مگر كنيزان، زيرا آنها نيز مانند ما رنج اسيرى كشيده‌اند. «٢» و بنا به قول برخى از مورخين ابن زياد دستور داد كه بر آنها سخت بگيرند. «٣»
٣- از كوفه تا شام‌
ابن زياد طى نامه‌اى به يزيد، او را از شهادت حسين عليه السّلام و جريان خاندان او با خبر نمود، نيز نامه‌اى براى «عمروبن سعيدبن عاص» حاكم مدينه ارسال داشت. «٤» چون يزيد نامه ابن زياد را دريافت كرد و بر مضمون آن اطّلاع يافت، پاسخ آن را براى عبيداللَّه‌