عاقبت يكى از كنيزانش گفت: اين زينب دختر فاطمه است. «١» در همين لحظه ابن زياد خطاب به زينب گفت: سپاس خداى را كه شما را رسوا كرد و دروغهاى شما را آشكار نمود. حضرت زينب (س) در پاسخ فرمود: حمد و سپاس خداى را كه ما را به محمّد (ص) گرامى داشت و به كمال پاكى رسانيد، برخلاف گفته شما، فاسق رسوا مى‌شود، آدم بدكار دروغ مى‌گويد و او غير از ماست. آنگاه ابن زياد به زينب گفت: كار خدا را با خاندانت چگونه ديدى؟ زينب كبرى (س) فرمود: چيزى جز خوبى و زيبايى نديدم! اينان گروهى بودند كه خداوند شهادت را براى‌شان تقدير كرده بود، پس آنها به جايگاه ابدى خويش شتافته و جاى گرفته‌اند، به زودى خداوند بين تو و ايشان داورى خواهد كرد تا تو را محاكمه كند، بنگر تا در آن محاكمه پيروزى از آن كه خواهد بود؟! اى پسر مرجانه.
در اينجا ابن زياد به هيجان و خشم آمد تصميم به قتل زينب (س) گرفت.
عمروبن‌حريث به ابن زياد گفت: اى امير او زن است و زن را به سخنانش ملامت نكنند. ابن زياد به زينب گفت: خداوند قلب مرا به خاطر كشتن حسين تو كه سركشى كرد و نيز از سركشان خانواده است شفا داد!!! در برخى از منابع وارد شده كه زينب كبرى در اين لحظه به گريه افتاد. «٢» سپس فرمود به جان خودم سوگند تو پيرو بزرگم را كشتى، شاخه‌ام را قطع كردى و ريشه مرا زدى، اگر شفاى تو در اين است عجب شفا يافتى. ابن زياد ملعون گفت:
اين زن شاعر و سجع گوى است، به جان خودم كه پدرت هم شاعر و سجع گوى بود. زينب (س) فرمود: اى پسر زياد! زن را با شعر و سجع چه كار؟ «٣»
٧- ٢- جلوگيرى از كشته شدن امام سجاد به دست ابن زياد