ما أَذَلَّ الْيَتيمِ حينَ يُنَادى‌ بِأَبيهِ وَ لا يَراهُ مُجيباً. «١»
اى ماهى كه چون به سر حد كمال رسيد ناگهان خسوفش او را در ربود و غروب كرد؛
اى پاره دلم گمان نمى‌كردم سرنوشت ما اين گونه باشد؛
اى برادر با فاطمه خردسال سخن گوى، زيرا نزديك است دلش آب شود؛
اى برادرم دل تو بر ما مهربان بود، چرا سخت شده است؛
اى برادرم اى كاش مى‌ديدى على (زين العابدين) را كه هنگام اسيرى و بى‌پدرى توانايى نشست و برخاست نداشت؛
هرگاه او را ضربتى مى‌زدند با ناتوانى تو را صدا مى‌زد و اشكش جارى بود؛
اى برادرم او را پيش طلب و در بگير و دل ترسانش را آرامش بده؛
چه ذلّت و خوارى است يتيمى را كه پدر خود را بخواند و جواب دهنده‌اى نبيند. «٢»
٤- ٢- متنبّه شدن يكى از شيعيان كوفه توسّط حضرت زينب (س)
وى گويد: جنايتى را مرتكب شدم و خطايى كردم كه اگر خدا مرا نبخشد قطعاً اهل جهنّم هستم. اجمال مطلب اين كه از جريانات بى‌خبر بودم. صحنه‌هاى عجيب و غريبى را مشاهده مى‌كردم، از جمله اينكه ديدم زنى مشغول صحبت است، از وى پرسيدم اين سرها مربوط به چه كسانى است؟ اين اسيران كيانند؟ در اين موقع آن زن اسير فرياد برآورد: شما حيا نمى‌كنيد از خدا كه به ما نگاه مى‌كنيد!
من از نهيب او افتادم و غش كردم. وقتى به هوش آمدم آنها را ديدم كه داراى‌