اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ١٠٣

١٢- ٢- سفارش امام (ع) به زينب در هنگام آتش زدن خيمه‌ها
صاحب الأيقاد از مقتل ابن العربى چنين نقل مى‌كند كه: امام حسين (ع) هنگام وداع به خواهرش زينب (س) سفارش كرد و فرمود: پس از اينكه خيمه‌ها را آتش زدند زنها را جمع كن. زينب (س) هم پس از آتش زدن خيمه‌ها و پراكنده شدن كودكان به سراغ آنها رفت براى جمع آورى، در همين حال متوجّه شد دو تا از بچّه‌ها نيستند؛ براى پيدا كردن آنها به راه افتاد، ديد در جايى دست به گردن هم كرده، روى زمين خوابيده‌اند، همين كه خواست آن دو كودك را حركت دهد متوجّه شد كه بر اثر تشنگى جان سپرده‌اند. چون لشكر اين داستان را شنيدند از ابن سعد اجازه خواستند به اهل و عيال امام حسين (ع) آب بدهند، زمانى كه آب را آوردند بچّه‌ها از نوشيدن آب خوددارى كردند و گفتند: چگونه آب بنوشيم در حالى كه فرزندان پيامبر خدا با لب تشنه كشته شدند. «١»
١٣- ٢- اجابت دعاى زينب‌
برخى از مورخين از زينب (س) چنين نقل كردند: هنگامى كه دستور دادند خيمه‌ها را غارت كنند من جلوى خيمه ايستاده بودم، مردى داخل خيمه شد كه چشمانى زاغ داشت آن چه كه در خيمه مربوط به ما بود گرفت. نگاهش به امام سجّاد (ع) افتاد، ديد او روى فرشى از چرم و پوست افتاد در حالى كه بيمار است پس آن فرش را از زيرش برگرفت، سپس به طرف من، چادر و دو گوشواره‌ام را گرفت در عين حال گريه هم مى‌كرد. به او گفتم: «خدا لعنت كند، حرمت ما را هتك كردى گريه هم مى‌كنى؟ گفت: به خاطر اين گرفتارهايى كه براى شما پيش آمده گريه مى‌كنم، بى‌بى گفت: مرا به خشم آوردى. خداوند دست و پاى تو را قطع كند و تو را به آتش دنيا بسوزاند پيش از آتش آخرت.» سوگند به خدا طولى نكشيد كه مختار