اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ١٠٢

امَيْمُونُ ضَيَّعْتَ الْحُسَيْنَ وَ جِئْتَنا تُحَمْحِمُ فى‌ خَيماتِنا ثُمَّ تَصْهَلا
امَيْمُونُ اسْقَيْتَ الْحُسَيْنَ حِمامَهُ وَ بَيْنَ الْأَعادى‌ فى‌ دِماءِ تَجَنْدَلا
امَيْمُونُ هَلَّا قَدْ فَدَيْتَ جَنابَهُ وَلكِنْ قَضاءُ اللَّهِ اصْبَحَ مُنْزَلًا
امَيْمُونُ أَشْفَيْتَ الْعِدى‌ مِنْ وَلِيِّنا وَالْقَيْتَهُ بَيْنَ الْاعادى‌ مُجَنْدَلا
امَيْمُونُ فَارْجِعْ لاتُطيلُ خِطابَنا فَما عُدْتَ ترجُوا وُدَّنا وَتُؤَمِلّا
يَتَّمْتُ ياذُلّى‌ لِفَقْدِكَ يا اخى‌ وَقَدْ عُدْتَ بِعْدَ الْعِزِّ مُذَلَّاً
اخى‌ مَنْ نَوى‌ مِنْ بَعْدِ فَقِدْكَ يا اخى‌ يُدافِعُ عَنَّا مَنْ يَصُولُ مِنَ الْمَلا
اخى‌ من نراه حامياً و مناصراً لقد هدّ هذا اليوم عزمى و عطلّا «١»
پس واى بر تو اى ميمون «٢» با شتاب برگرد، و خبر بياور از سبط شريف كه مظهر هدايت و برترى است.
بگو براى ما كه كجا رهايش كردى، كجا است آن كسى كه كارهاى بزرگ برعهده او بود.
اى ميمون آيا حسين را بردى، در حالى كه ما سرپرستى نداريم و چه كسى اين بار سنگين را حمل كند.
اى ميمون حسين (ع) را از بين بردى، و آمدى بانگ برآوردى و شيهه مى‌كشى.
اى ميمون مرگ را به حسين نوشاندى، و او را در ميان دشمنان به خاك و خون افكندى.
اى ميمون چرا خود را فداى آن جناب نكردى؟، امّا خواست همين بود كه شد.
اى ميمون دشمن ما را از سرپرست ما دلشاد كردى، و او را بين دشمنان انداختى.
اى ميمون برگرد، سخن كوتاه كن. ديگر اميد و آرزوى دوستى ما را ندارى.
در فراقت ذليل و خوار شدم اى برادرم، و بعد از عزّت و سربلندى دوباره ذليل گشتم.
برادرم چه كسى پس از تو از ما نگه‌دارى كند و هنگام هجوم دشمن چه كسى از ما حمايت كند.
برادرم، چه كسى حامى و ياور ما باشد، بدرستى كه امروز عزم و اراده‌ام سست شد و از كار افتاد.