روز عاشورا امام حسين (ع) بر اثر جراحات وارده از پاى در آمده بود، ديگر هيچ رمقى نداشت، بدنش (از زيادى تير) مانند خارپشت شده بود. «صالح‌بن وهب مزنى» ملعون چنان نيزه بر پهلوى آن حضرت زد كه امام (ع) از روى اسب به زمين افتاد و طرف راست صورت او روى خاك افتاد. سپس آن بزرگوار از زمين برخاست. حضرت زينب از خيمه بيرون دويد، فرياد زد: «واى برادرم! واى آقايم! واى خانواده‌ام اى كاش آسمان بر زمين فرود مى‌آمد، و اى كاش كوه‌ها بر بيابانها مى‌پاشيد. «١»
مرحوم نقدى از ابى مخنف چنين نقل مى‌كند كه: چون حسين (ع) از روى زين به زمين افتاد اسب او به طرف خيمه آمد، زينب (س) همين كه صداى اسب را شنيد به سكينه رو كرد، و گفت: پدرت آب آورده، سكينه بيرون رفت امّا اسب را ديد كه بى‌صاحب آمده، فرياد برآورد كه: وا قتيلاه، وا أبتاه، وا حسناه، وا حسيناه، وا غربتاه، وا بعد سفراه، وا كربتاه»، «واى كشته‌ام، واى پدرم، واى حسنم، واى حسينم، واى غريبم، واى از دورى سفر، واى از غم و اندوه.» زنهاى ديگر حرم وقتى اين سخنان را شنيدند از خيمه بيرون آمدند همين كه نگاهشان به اسب افتاد دست‌ها را به صورت خودشان زدند و مى‌گفتند:
«وا محمّداه، وا علياه، وا حسناه، وا حسيناه، اليوم مات محمد المصطفى و علىّ المرتضى و فاطمة الزّهرا (ع)» «٢»
«اى محمد! اى على! واى حسنم، واى حسينم، امروز مانند روزى است كه محمد مصطفى و على مرتضى و فاطمه زهرا (س) از دنيا رفتند.»
حضرت زينب (س) هنگامى كه اسب بى‌صاحب امام حسين (ع) از ميدان برگشت به طرف خيمه اشعار زير را انشاء فرموده‌اند:
فَوَيْلَكَ يا مَيْمُونُ فَارْجِعْ بِسُرْعَةٍ وَخَبِّرْ عَنِ السِّبْطِ الشَّريفِ هُدَى العُلا
وَ ايْنَ تَرَكْتَ السِّبْطَ مَيْمُونُ قُلْ لَنا وَ ايْنَ الَّذى‌ قَدْكانَ لِلْخَطْبِ حاملا
امَيْمُونُ تَغْدُوا بِالْحُسَيْنِ وَ مالَنا كفيلٌ وَلِلْحِمْلِ الثَّقيلِ تَحَمَّلا