صيرفى سخن خود را چنين ادامه مى دهد كه: آنگاه امام خاموش گرديد و سخنى نفرمود تا به اتفاق هم به منطقه «ينبع» رفتيم، آن حضرت در آنجا به گله اى از بزها [كه مشغول چرا بودند] اشاره كرده و فرمود: اى سدير اگر شيعيان ما به تعداد اين بزها رسيده بودند، بر جاى نمى نشستم!».[١]

ازگفتگوى امام صادق، عليه السلام، با سدير در مى يابيم كه اگر امام مى توانست به يارى دهندگان و به قدرتى تكيه كند كه پس از عمل مسلحانه هدفهاى اسلام را تحقق بخشند، پيوسته آمادگى داشت كه دست به قيام مسلحانه بزند اما اوضاع و احوال و شرايط زمان مجال نمى داد كه امام، عليه السلام، حتى انديشه اين موضوع را در سر بپروراند كه با سياست حاكم روز وارد كشمكش گردد، زيرا اين كار امرى بود كه اگر قطعا با شكست روبرو نمى شد باز هم نتايج آن تضمين شده نبود. به عبارت ديگر با آن شرايط موجود اگر هم شكست نمى خورد نتيجه مثبت قيام مسلم نبود.[٢]

لذا امام، عليه السلام، با مدنظر قراردادن دو هدف عمده كه وجهه نظر همه ائمه راستين شيعه بوده است، يعنى ارائه تفكر درست اسلامى و تبيين و تطبيق و تفسير كتب كه خود متضمن مبارزه با تحريفها و دستكاريهاى جاهلانه و مغرضانه است و آنگاه پى ريزى و زمينه سازى نظام قسطوحق توحيدى به فعاليتى عميق و ريشه دار دست مى زنند.

امام صادق، عليه السلام، با درايت و تيزبينى كه حاصل از ارتباط به سرچشمه وحى بود، بامهارت بسيار از حالت فترتى كه در فاصله دوران انتقال از بنى اميه به بنى عباس حاصل شده بود بهره بردارى نموده و در طول دوران ٣٤ ساله مامت خويش كه طولانى ترين دوره امامت ائمه شيعه است در راه اهداف يادشده به مبارزه اى مستمر و بى امان پرداختند كه حاصل اين مجاهدتها تقويت بنيانهاى شيعه و آسيب ناپذيرشدن اين بنياد مقدس بود به حدى كه امروز ما هر چه داريم از ثمرات آن مجاهدتهاست و چه زيبا فرمود امام راحلمان، رضوان الله تعالى عليه، كه:

«ما مفتخريم كه مذهب ما جعفرى است كه فقه ما كه درياى بى پايان است يكى از آثار اوست و ما مفتخريم به همه ائمه معصومين، عليهم صلوات الله، و متعهد به پيروى آنانيم».[٣]

با اين اميد كه توانسته باشيم گوشه اى از مظلوميتهاى ائمه راستين شيعه را به تصوير بكشيم و گامى بس ناچيز در راه شناخت، و ارج گذارى مجاهدتها و فداكاريهاى بى دريغى كه آنان براى حفظ يادگار گرانقدر پيامبر اكرم، صلى الله عليه و آله، و زدودن زنگارهاى جهل و خرافه وتحريف ازچهره نورانى اسلام نمودند، برداريم.

باشد تا معرفتمان نسبت به اين ذخاير ارزشمند الهى، ما را در پيروى روزافزون از راه و آيين آنان رهنمون شود و به مصداق حديث صادق آل محمد، صلى الله عليه وآله، زينت ائمه خويش گرديم. ان شاءالله‌

پى نوشتها:

[١٧]. فاضل، جواد، همان، صص ١٠١- ٧٦.

[١٨]. اديب، عادل، زندگانى تحليلى پيشوايان ما، ترجمه اسدالله مبشرى، ص ١٨٣.

[١٩]. الكلينى، محمدبن يعقوب، الكافى، ج ٢، ص ٢٤٢ به نقل از ماخذ فوق، ص ١٨٤.

[٢٠]. همان، ص ١٨٥

[٢١]. وصيت نامه سياسى الهى حضرت امام (ره)، صحيفه نور، ج ٢١.