اميرالمؤمنين، جان اميرالمؤمنين بود كه از دست رفت! چرا؟ چون زمينه، زمينه نامساعد بود؛ زمينه را نامساعد كرده بودند، زمينه را زمينه دنياطلبى كرده بودند! آن كسانى كه در مقابل اميرالمؤمنين صف آرايى كرده بودند- در اواخر حكومت اين بزرگوار، يا در اواسط- كسانى بودند كه زمينه هاى دينى آنها زمينه هاى مستحكم و ماده غليظ متناسب دينى نبود. عدم آمادگى، اين طور فاجعه به بار آورد!

آن وقت اگر امام زمان، عليه السلام، در يك دنياى بدون آمادگى تشريف بياورند، همان خواهد شد! بايد آمادگى باشد. اين آمادگى چگونه است؟ اين، همانى است كه شما نمونه هايى از آن را در جامعه خودتان مشاهده مى كنيد. امروز در ايران اسلامى چيزهايى از درخشندگيهاى معنوى وجود دارد كه در هيچ جاى دنيا نيست. تا آنجايى كه ما خبر و گزارش و اطلاع داريم؛ از قضاياى دنيا بى خبر هم نيستيم.

امروز در كجاى دنيا جوانهايى پيدا مى شوند كه روى شهوات نفس و روى ماديگرى پا بگذارند و سراغ معنويات بروند؟ البته گاهى يك جوان، دو جوان، يا يك آدم استثنايى گوشه اى هست، همه جاى دنيا پيدا مى شود، اما اين كه عدد عظيمى از يك نسل، اين طور باشند كجاى دنيا هست؟ هيچ جا، اينجا هست!

بعضى خيال مى كردندكه مخصوص دوران جنگ است، البته در دوران جنگ، زمينه هاى مناسب ترى بود، برجستگى آن هم بيشتر بود، ليكن اينطور نيست، امروز هم هستند. امروز جوانهاى خوب، جوانهاى مؤمن، حزب اللهى، با گذشت از شهوات نفسانى و انسانهايى كه داراى گذشت از پول و كسب ثروت و درآمد باشند، زياد هستند، در حالى كه البته عده اى هم به دنبال اين چيزها مى دوند و فضا را خراب مى كنند! عده اى با بلند نظرى، با تقوا و با بى اعتنايى به اين زخارف، حركت مى كنند. اينها مخصوص اين كشور است. پس مى شود قدم به قدم به سمت صلاح پيش رفت.

زنها هم همين طور، شايد بشود گفت كه مجموعه زنان كشور ما از همه جاى دنيا بهترند. وقت كار كه مى رسد. كار سياسى، كار فرهنگى و كارتشكيلاتى، جلوهستند، وقت جهاد كه مى رسد، فرزندان خودشان را به دست خودشان به جبهه مى فرستند، وقت خانه دارى و تربيت اولاد كه مى رسد، كدبانوهاى خانه دارند!

همه اينها در دنيا كمياب است. اينها خيلى ارزش است، اينها تربيت اسلام است، اينها همه اميدبخش است. همينها موجب شده است كه بحمدالله امروز داريد نتايج اينها را هم مى بينيد. البته ما هميشه اين را گفته ايم. بارها تكرار كرده ايم، حالا خود ملت ايران، تدريجا دارند عزت سياسى ما را در دنيا مى بينند. ما هميشه مى گفتيم كه بحمدالله ملت ايران و به تبع ملت ايران، دولت ايران و مسؤولان كشور در سطح دنيا عزيزند.

بعضا در گوشه و كنار، پوزخندى مى زدند كه بله، مرتب از مردم خودتان، از كشور خودتان و از خودتان تعريف كنيد! بفرماييد، امروز همه دارند اين را مى بينند، اين كنفرانس را ديديد. قبل از كنفرانس هم قضاياى ديگرى بود، ملت ايران آنها را مشاهده كردند. بحمدالله اين كشور، كشورى عزيز و مقتدر است، كشورى است كه دشمنانش هم اعتراف مى كنند كه كشورى برجسته و ملتى بزرگ است و مسؤولانى با اخلاص، مؤمن، علاقه مند و تابع اسلام هستند. همه اينها از بركات است.

پس مى شود زمينه ها را فراهم كرد. وقتى يك چنين زمينه هايى ان شاءالله گسترش پيدا مى كند، زمينه ظهور حضرت بقية الله، ارواحناله الفداء، نيز پديد مى آيد و مساله مهدويت- آن آرزوى ديرين بشر و مسلمين- تحقق پيدا مى كند. اميدواريم كه ملت ايران مشمول توجهات آن بزرگوار باشند. ان شاءالله همه شما و همه ما، هم اين توفيق را پيدا كنيم كه روزى در ركاب آن بزرگوار باشيم، براى خدا تلاش و مجاهدت كنيم، در مقابل چشم آن بزرگوار، در راه خدا جانمان را از دست بدهيم و به فيض شهادت برسيم. بزرگترين شرف و افتخار است. هم تا قبل از ظهورشان، و هم در زمان غيبت. خداى متعال توفيق بدهد كه ما سربازان آن بزرگوار، متوسل و متذكر آن بزرگوار باشيم. اگر شما از اين طرف انس داشتيد، از آن طرف هم جلب توجه، جلب تذكر و جلب لطف و محبت خواهد شد. اميدواريم ان شاءالله همه مشكلات، همه موانع، همه سختيها و رنجها، به بركت اين ارتباط طرفينى، با فضل الهى و با دست قدرت پروردگار از بين برود.

والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته‌