در پى درخواست جمعى از خوانندگان و دوستداران «موعود»، صفحه «ميعادگاه منتظران» پاسخگوى سؤالهاى مختلف شما درباره «موعود آخرالزمان» خواهد بود. معاونت فرهنگى مسجدمقدس جمكران وهمچنين جمعى از علما صميمانه پذيراى اين درخواست «موعود» شدند. ضمن آنكه در همين صفحه با دوستداران موعود از «ميعادگاه منتظران» سخن خواهيم گفت. ان شاءالله‌

سؤالهاى خودرابه آدرس مجله ارسال داريد.

(تهران، ص. پ ١١١- ١٧٣٥٥)

تهران- خانم مينا آصفى‌

چرا به امام زمان، عليه السلام، «شريك القرآن» گفته مى شود؟

١. خواندن امام زمان، عليه السلام، با تعبيرزيباو گرانسنگ «شريك القرآن» برگرفته از سخنان ائمه معصومين، عليهم السلام، است. اين تعبير در چند زيارت معتبر خطاب به امام حسين و حضرت مهدى، عليهماالسلام، وارد گرديده است:

«السلام عليك يا امين الرحمان، السلام عليك يا شريك القرآن»[١]

«السلام عليك يا صاحب الزمان، السلام عليك يا خليفة الرحمان، السلام عليك يا شريك القرآن، السلام عليك يا قاطع البرهان»[٢]

ازطرفى چون تعبير «شركاءالقرآن» در زيارت مجموعه ائمه معصومين، عليهم السلام، مورد استفاده قرار گرفته، يقينا مفرد آن «شريك القرآن» در مورد شخصيت ممتاز اين سلسله، يعنى حضرت مهدى، عليه السلام، صادق خواهد بود:

«السلام عليك ائمة المؤمنين ... و عباد الرحمان و شركاءالفرقان و منهج الايمان»[٣]

«السلام عليك ائمة المؤمنين و سادة المتقين ... و شركاءالقرآن»[٤]

٢. علاوه براين، اگر «شريك القرآن» بودن به معناى «همپا و همراه بودن با قرآن» باشد، كلام جاودانه پيامبر، صلى الله عليه وآله، بر آن دلالت دارد كه فرمود:

«انى تارك فيكم الثقلين كتاب الله و عترتى ما ان تمسكتم بهما لن تظلوا ابدا»[٥]

«من كتاب خدا و خاندان خودم را به عنوان دو وديعت گرانبها در بين شما باقى مى گذارم، تا زمانى كه به آن دو چنگ زده باشيد، هرگز گمراه نخواهيد شد.»

اگر عترت و خاندان معصوم پيامبر، صلى الله عليه وآله، قرين قرآن و همراه و همپاى آن شمرده شده اند، به يقين در روزگار ما اين عنوان در وجود شريف تنها باقيمانده آنان امام زمان، عليه السلام، تجلى مى يابد.

تنها اوست كه در اين دوران هميشه با قرآن و در كنار قرآن بوده و خواهد بود. اگر قرار باشد امت اسلام به حفظ امانتهاى پيامبر بزرگوار خويش پايبند باشند بايد در ضمن تمسك به قرآن، همواره به ولاى شريك القرآن، حضرت مهدى، عليه السلام، نيز متمسك باشند.

٣. اگر «شريك القرآن» بودن امام، عليه السلام، درتلازم با «شريك الامام» بودن قرآن قرار گيرد و مشاركت هر دو را در ابعاد مختلفه اعجاز و هدايت برساند، باز هم همان سخن پيشين پيامبر، صلى الله عليه وآله، بر آن دلالت دارد كه فرمود:

«تا زمانى كه به هر دو وديعت چنگ زده باشيد، هرگز گمراه نخواهيد شد.»

تمسك به قرآن در كنار تمسك به امام زمان، عليه السلام، است كه اثربخش و حيات آفرين است، چنانكه تمسك به امام زمان، عليه السلام، دركنار تمسك به قرآن است كه از ضلالت و سرگشتگى باز مى دارد.

قرآن و امام، عليه السلام، اگر هر دو با هم در زندگى فرد يا ساختار جامعه اى مورد توجه و اقتدا قرار گرفتند، هدايت آن فرد يا جامعه تضمين شده خواهد بود، چنانكه امام و قرآن اگر هر دو با هم مورد بى توجهى و غفلت واقع شدند، ضلالت و سقوط آن فرد وجامعه قطعى خواهد بود.

حال اگر امام بدون قرآن، يا قرآن بدون امام، عليه السلام، در حيات فرد يا جامعه اى مطرح گرديد، نقش هدايتى هر دو عقيم خواهد ماند و ديگر رشد و حركت و پويايى را به ارمغان نخواهند آورد.

مثال چنين شراكتى را در مشاركت آب و آفتاب براى رشد گياه مى توان جست، گياه با بهره گيرى از آب و آفتاب است كه رشد مى كند و به برگ و بار مى نشيند. اگر آب بدون آفتاب به گياه برسد، قدرى قد مى كشد اما بزودى به زردى مى گرايد و پژمرده و پلاسيده از رشد طبيعى خود باز مى ماند، چنانكه اگر آفتاب بدون آب نصيب گياهى شود، بزودى همه‌