با توجه به اينكه اين زيارتها و دعاها برگرفته از كلام معصومين، عليهم السلام، و حتى برخى از آنها وارد شده از ناحيه مقدسه خود امام زمان، عليه السلام، است، نشانگر نقش قطعى آن بزرگوار در حيات قرآن و آثار حيات بخش آن است، كه خود مى تواند جلوه اى ديگر از «شريك القرآن» بودن به شمار آيد.

٥- تعابيرى ديگر همچون:

«الناطق عن القرآن»[١]

كسى كه از قرآن و بر پايه قرآن سخن مى گويد.

«تالى كتاب الله و ترجمانه»[٢]

تلاوت كننده و بيان كننده معارف قرآن.

«ملقن احكام القرآن»[٣]

تلقين و تعليم دهنده احكام قرآن.

«اولى الناس بكتاب الله»[٤]

شايسته ترين و سزاوارترين مردم به كتاب خدا.

«الحاكم بين اهل القرآن بالقرآن»[٥]

كسى كه بين اسلاميان كه اهل قرآن اند بر اساس قرآن حكومت مى كند.

«القائم بكتاب جديد»[٦]

كسى كه قيامش بر پايه قرآنى تازه و تجديد شده صورت مى گيرد.

كه همگى آنها در ضمن روايات و زياراتى مخصوص امام زمان، عليه السلام، وارد شده اند، بيانگر كيفيت عملكرد قرآنى امام زمان، عليه السلام، و جلوه هاى گوناگون قرآن در سيرت و سنت آن بزرگوار هستند و از طرفى تلاوت و ترجمه و تعليم قرآن و حاكميت و پياده شدن آن در زندگى انسانها را وابسته به امام زمان، عليه السلام، مى شمارند.

دقت در اينگونه تعابير نيز مى تواند در راستاى فهم «شريك القرآن» بودن امام زمان، عليه السلام، به گونه اى ديگر ما را يارى دهد.

پى نوشتها:

[١]. مجلسى، محمدباقر، بحار، ج ٩٧، ص ٣٣٦، چاپ بيروت.

[٢]. قمى، شيخ عباس، مفاتيح الجنان، جامع الزيارت.

[٣]. مجلسى، محمدباقر، همان، ص ٢٠٧.

[٤]. همان، ج ٩٩، ص ١٦٣.

[٥]. كنزالعمال، ج ١، ص ٤٤، مسند احمدبن حنبل، ج ٥، صص ٨٩ و ١٨٢.

[٦]. ينابيع المودة، ص ٩٠.

[٧]. صلوات ابوالحسن ضراب اصفهانى‌

[٨]. قمى، شيخ عباس، همان، زيارت امام زمان، عليه السلام.

[٩]. همان جا.

[١٠]. همان جا.

[١١]. همان، زيارت آل يس.

[١٢]. همان، زيارت امام زمان، عليه السلام.

[١٣]. مجلسى، محمدباقر، همان، ج ٥٢، ص ٣٤١.

[١٤]. همان، ص ٣٥١.

[١٥]. همان، ص ٣٥٤.