ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٨ - دعاى ندبه
دعاى ندبه
حاج شيخ عباسعلى اديب
«و تخيرت له اوصياء مستحفظاً بعد مستحفظ من مدّه اى مدّه اقامه لدينك و حجّه على عبادك و لئلًا يزول الحق عن مقرّه و يغلب الباطل على اهله و لا يقول احد لولا ارسلت الينا رسولًا منذراً و اقمت لنا علماً هادياً، فنتّبع آياتك من قبل ان نذّل و نخزى؛
و براى هر كدام جانشينانى اختيار كردى، كه هر جانشينى پس از ديگرى مستحفط دين باشد، از زمانى تا زمانى تا اينكه دين را به اى دارند و حجّت بر خلق تو بوده باشند و به جهت آنكه حق از مقرّ و جايگاه خود زايل نشود و اهل باطل بر اهل حق غالب نگردد و به جهت آنكه احدى نتواند ايراد نمايد كه خداوندا چرا پيامبرى براى ما نفرستادى و چرا براى ما برپاى ننمودى كسى را كه نشانه حق و راهنماى ما باشد؟ تا ما هم آيات و فرمانهاى تو را متابعت كنيم، پيش از آنكه خوار و رسوا گرديم.»
اوصياء هر يك از پيامبران اولى العزم، دوازده نفر بودند و هر كدام دين را حفظ مىكردند و مشيّت خدايى تعلّق گرفته كه هيچ زمانى، زمين از حجّت خالى نباشد؛ زيرا كه امام در عالم به منزله قلب است در بدن انسان.
و در اينجا براى لزوم بقاى حجّت، چهار برهان آورده است:
١. اقامه دين؛ تا باقى باد و زايل نگردد، زيرا كه بناى خلقت عالم براى دين و خداشناسى است؛
٢. اينكه پيغمبر و امام، حجّت بر مردم هستند، تا مردم را به دين حق دعوت نمايند و حجّت بر ايشان تمام شود؛
٣. آنكه دين حق زايل نگردد و دين باطلى به جاى آن قرار نگيرد؛
٤. آنكه حقّ اعتراض براى كسى نباشد و نتواند اعتراض كند كه خدايا چرا پيغمبرى نفرستادى تا متابعت او را بنماييم؟
«الى انتهيت بالامر الى حبيبك و نجيبك محمّدٍ صلّى الله عليه و آله فكان كما انتجبته سيّد من خلقته و صفوة من اصطفيته و افضل من اجتبيته و أكرم من اعتمدته قدّمته على انبيائك و بعثته الى الثّقلين من عبادك و اوطاته مشارقك و مغاربك؛ پس امر نبوّت را امتداد دادى تا خاتمه آن را به دوست برگزيده خود، محمّد (ص)، منتهى داشتى، پس اين پيغمبر است، همچنان كه او را برگزيدى، مهتر آفريدگان و برگزيده برگزيدگان و افضل بزرگان و گرامىترين اعتماد شدگان و مقدّم داشتى (در شرف و رتبه) او را بر همه پيغمبران و مبعوث نمودى او را بر جنّو انس از بندگان و او را بر تمام آفاق از مشارق و مغارب، برترى دادى.»
وظيفه دهم- اعتقاد به فضايل و معراج جسمانى پيامبر (ص) كه در اين دعا، اشاره به بعضى شده است.
«سيّد من خلقته»، اشارهاى است به اخبار كثيره، مثل خبرى كه حضرت رضا (ع) از آباء كرم خود از پيغمبر (ص) روايت كند كه فرمود: «أنا سيّد ولد آدم و لافخر»
و در خبر ديگر فرمود: