وقتى تبليغات، سياست‌بازى و تقليد جاى تفكر، تدبر و برنامه‌ريزى را گرفت، بسيارى از سازمانها و مراكز فرهنگى و حتى بسيارى از اهل علم خود را با انجام پژوهشهاى بى‌خاصيت، چاپ انواع نشريات و توليد نرم‌افزارهاى مختلف علوم اسلامى و ... مشغول كردند و هر يك نيز با استفاده از بيت‌المال و حتى وجوهات شرعيه انواع سازمانهاى مدرن و انباشته از اقسام كامپيوترها و ميزها را بنا نمودند، بى‌آنكه پيش از اقدام درباره ضرورت ايجاد آنها و يا حتى جلب آگاهى درباره آنچه كه توسط ديگران در حال انجام است كسب اطلاع كنند، بگونه‌اى كه امروزه انواع آثار مشابه مثل داروهاى ژنريك در بازار فراوان است.

در هنگامه‌اى كه سرزمين فراخ اسلامى ما و مردم ساير كشورهاى مسلمان‌نشين چشم‌براه طليعه آثار و اقدامات مردانى هستند كه آنها را از فراز و نشيبهاى فرهنگ غالب غربى و انواع انديشه‌هاى فلسفى وارداتى و ايدئولوژيهاى سياسى و اجتماعى عبور دهد، متدولوژى غربى و پژوهشهايى به سبك شرق‌شناسان خودبنياد در حوزه‌هاى علوم اسلامى رسمى و غيررسمى وارد شده است. و حاصل اينهمه بى‌شك چيزى جز دور ماندن نسل جوان از آبشخور زلال تعاليم دينى و ابتلاء آنان به انواع ايدئولوژيهاى ممسوخ و منسوخ دو سه قرن گذشته نيست.

انجام كارهاى موازى و مشابه موجب به هدر رفتن سرمايه‌هاى مادى، اشتغال تعداد اندك پژوهشگران در پروژه‌هاى مشابه، افت خلاقيتها و رها شدن طرحهاى بنيادين در جامعه شده است.

چرا آنان كه قدرت مالى و امضاء را در اختيار گرفته‌اند وقتى از تكرارى بودن پروژه‌اى مطلع مى‌شوند حاضر به ترك آن نمى‌شوند؟

چرا وقتى طرحى مهم و نو در ميانه راه رها شده و مجريانش به دليل نداشتن امكانات مادى و انسانى با چنگ و دندان و آه حسرت به پيش مى‌روند به جاى يارى جوانمردانه آنان همه را ناديده گرفته و براى تكرار همان پروژه و كسب شهرت و مقبوليت از صفر آغاز مى‌كنيم؟

چگونه است كه برخى از متوليان سازمانهاى فرهنگى على‌رغم داشتن امكانات و وظيفه تعريف شده در سخنرانيهاى خود از كمبود مبلغين مذهبى گلايه سر مى‌دهند اما براى نجات مسجدها و كانونهاى فرهنگى پراكنده در اقصى نقاط ايران‌