ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٥ - ٢- على صالح اهل ايمان

على در قرآن‌

٢- على صالح اهل ايمان‌

از ديگر آياتى كه در شأن اميرمؤمنان على، عليه‌السلام، نازل شده، آيه شريفه زير است:

فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْرِيلُ وَ صالِحُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمَلائِكَةُ بَعْدَ ذلِكَ ظَهِيرٌ

اگر براى آزارش همدست شويد، خدا ياور اوست و نيز جبرئيل و مؤمنان شايسته و فرشتگان از آن پس ياور او خواهند بود.

به طريق شيعه و اهل سنت روايت شده كه در اين آيه مراد از صالح المؤمنين على بن ابى‌طالب، عليه‌السلام، است.

از جمله در روايتى كه از امام باقر، عليه‌السلام، نقل شده، آمده است:

هنگامى كه اين آيه نازل شد پيامبر، صلّى‌اللَّه‌عليه‌وآله، فرمود: اى على تو صالح مؤمنانى.[١]

همچنين از امام صادق، عليه‌السلام، روايت شده است كه:

رسول خدا، صلّى‌اللَّه‌عليه‌وآله، دو مرتبه امير مؤمنان، عليه‌السلام، را به يارانش معرفى كرد. يكبار به آنها فرمود: آيا مى‌دانيد پس از من ولى و سرپرست شما كيست؟ آنها گفتند: خدا و رسول او داناتر است. ايشان فرمود: خداوند تبارك و تعالى فرموده است: خدا ياور اوست و نيز جبرئيل و مؤمنان شايسته؛ يعنى اميرمؤمنان و او پس از من سرپرست شماست. و بار دوم نيز در غدير خم فرمود: هر كس من مولا و سرپرست اويم پس على مولاى اوست.[٢]

مرحوم مجلسى پس از بيان روايات ياد شده مى‌فرمايد:

عبارت صالح المؤمنين دلالت بر اين دارد كه او (على، عليه‌السلام) از همه مؤمنان شايسته‌تر است. و اين را هم عرف و هم استعمال تأييد مى‌كند؛ زيرا وقتى يكى از ما مى‌گويد: فلانى داناى قوم خود و يا زاهد اهل شهر خود است، از كلام او جز اين فهميده نمى‌شود كه آن شخص داناترين و زاهدترين آنها است. بنابراين هنگامى كه فضل او با اين دو وجه ثابت شد عدم جواز تقديم ديگران بر او نيز ثابت مى‌شود، زيرا برتر داشتن كسى كه برترى ندارد زشت و ناپسند است.[٣]

پى‌نوشتها:

[١]. سوره تحريم (٦٦)، آيه ٤.

[٢]. المجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج ٣٦، ص ٣٠، ح ٨، به نقل از تفسير فرات الكوفى.

[٣]. همان، ص ٢٩- ٣٠، ح ٧.