پدرم معتقد بودند كه صاحب‌اختيار خانه و امور آن، مادرم هستند. مادر به كارهاى درس ما و رفت و آمدهايمان رسيدگى و همه مسائل را كنترل مى‌كرد و به قدرى با توجّه و دقّت عمل مى‌كرد كه پدرم با فراغت خاطر، به امور علمى خود مى‌پرداختند.

هم صميمى هم مؤدّب‌

رفتار علّامه با همسرشان بسيار احترام‌آميز و دوستانه بود. هميشه طورى رفتار مى‌كردند كه گويى مشتاق ديدار وى هستند. هرگز بگو مگو و اختلافى بين آن دو نبود. به قدرى نسبت به هم مهربان و فداكار و با گذشت بودند كه حتّى فرزندانشان گمان مى‌كردند اينها هرگز با هم اختلافى ندارند؛ آنها واقعاً مانند دو دوست با هم بودند.

همراهى تا آخرين لحظه‌ها

همسر علّامه حدود ٢٧ روز پيش از فوت، در بستر بيمارى بود. در اين مدّت، علّامه هرگز اجازه نمى‌دادند تا همسرشان براى انجام كارى از بستر بلند شود. خود نيز از كنار بستر ايشان لحظه‌اى بلند نشدند؛ بلكه تمام كارهايشان را تعطيل كردند و به مراقبت از او پرداختند.

به ياد همسر

علّامه طباطبايى (ره) مى‌گفت:

مرگ حق است. همه بايد بميريم. من براى مرگ همسرم گريه نمى‌كنم. گريه من براى صفا و كدبانوگرى و محبّت‌هاى خانم است. ما زندگى پر فراز و نشيبى داشته‌ايم. در «نجف اشرف» با سختى‌هايى مواجه مى‌شديم. من از حوائج زندگى و چگونگى اداره آن بى‌اطّلاع بودم. اداره زندگى به عهده خانم بود. در طول مدّت زندگى ما، هيچگاه نشد كه خانم كارى بكند كه من حدّاقل در دلم بگويم: كاش اين كار را نمى‌كرد! يا كارى را ترك كند كه من بگويم: كاش اين عمل را انجام داده بود! در تمام دوران زندگى ما، هيچگاه به من نگفت چرا فلان عمل را انجام دادى يا چرا ترك كردى؟

حق‌شناسى‌

نقل كرده‌اند كه علّامه تا سه چهار سال پس از فوت همسر خويش، هر روز سر قبر او مى‌رفتند و بعد از آن هم كه فرصت كمترى داشتند، به طور مرتّب، دو روز در هفته، يعنى دوشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها بر سر مزارش حاضر مى‌شدند و ممكن نبود اين برنامه را ترك كنند و همواره مى‌گفتند: بنده خدا بايستى حق‌شناس باشد. اگر آدمى حقّ مردم را نتواند اداد كند، حقّ خدا را هم نمى‌تواند ادا كند.

علاقه فراوان‌

در پاسخى كه مرحوم علّامه براى نامه تسليت يكى از شاگردانشان نوشته‌اند، شدّت علاقه خويش را به همسرشان ابراز داشته و با اينكه چندين بار در اين نامه، حمد خدا را به جاى آورده، نوشته‌اند: با رفتن او، براى هميشه خطّ بطلان به زندگانى خويش و آرامى كه داشتيم، كشيده شد.

خيرات براى همسر

وقتى همسر علّامه فوت شد، ايشان پولى به يكى از شاگردانشان مى‌دهند تا به كسى داده و از او بخواهد به مدّت يك سال، هر شب جمعه براى آن مرحومه در حرم، زيارت حضرت معصومه (س) را بخواند.