آنكه واجد هستى‌شناسى ولايى و صاحب معرفت توحيدى است، به امام و منصب امامت از همان منظر نگريسته و جز شخص معلوم و منصوب از سوى خداوند متعال را واجد شخصيت و صلاحيت امامت و رهبرى مسلمانان نمى‌شناسد و عدول از اين امر الهى را به منزله عدول از فرمان خداوند متعال و متعدّى را مستحقّ عذاب مى‌داند.

تولّى و تبرّى‌

هريك از فرقه‌هاى شبه مذهبى كه تعداد آنان در جهان امروز به قريب چهار هزار مى‌رسد، با حجّت بالغه خداوند، زاويه‌اى از صفر تا ١٨٠ درجه اختلاف دارند؛ در حالى‌كه همگى آنها مدّعى‌اند بر صراط مستقيم طى طريق و هواداران و پيروان خود را به آن صراط هدايت مى‌كنند.

«زيارت آل‌ياسين»، پرده از راز اين‌همه تفرّق و تشتّت كه نتيجه‌اى جز سرنگونى در چاه ويل دوزخى ندارد، برمى‌دارد؛ بدين سبب است كه حضرت صاحب‌الزّمان (عج)، در وقت صدور زيارت آل‌ياسين، خطاب به مرحوم حميرى مى‌فرمايند:

«إِذَا أَرَدْتُمُ التَّوَجُّهَ بِنَا إِلَى اللهِ وَ إِلَيْنَا فَقُولُوا كَمَا قَالَ اللهُ تَعَالَى‌ سَلامٌ عَلى‌ إِلْ‌ياسِينَ؛[٢]

هرگاه خواستيد به وسيله ما، به خداوند متعال و به ما توجّه كنيد، پس چنان‌كه خداى متعال فرمود، بگوييد: سلامٌ على آل‌ياسين.»

يعنى براى ملاقات خداوند، ديدار و تجربه حقيقت و سير در صراط مستقيم، متوجّه ما شويد و از مسير ما بگذريد.

حجج الهى به عنوان جانشينان و خلفاى خداوند متعال در زمين، راهنما، بلد، دستگير و طريق طى مراتب كمالى تا مقام قرب به حضرت حقّند. حال بايد ديد، اقطاب و مرشدان همه فرق و مذاهب منتشر در اقصا نقاط عالم، بر كدام مسير مشى مى‌كنند، در ارشاد مريدان خود، از كدام قاعده پيروى مى‌كنند و سرانجام، در كدام بارانداز بار مى‌افكنند؟ در حالى‌كه پيامبر اكرم (ص) فرمودند:

«اجْعَلُوا أَهْلَ بَيْتِى مِنْكُمْ مَكَانَ الرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ، وَ مَكَانَ الْعَيْنَيْنِ مِنَ الرَّأْسِ، فَإِنَّ الْجَسَدَ لَا يهْتَدِى إِلَّا بِالرَّأْسِ، وَ لَا يهْتَدِى الرَّأْسُ إِلَّا بِالْعَيْنَيْنِ؛[٣]

اهل بيتم را همانند سر در بدن و همانند دو چشم در سر قرار دهيد. همانا جسد بى‌سر، راه به جايى نمى‌برد و راه‌يابى سر هم با چشم است.»

شيعيان راه يافته به اهل بيت (ع) در معرفت يافتن راجع به حجّت بالغه خداوند متعال به رتبه‌اى دست يافته‌اند كه به تمامى، خود را به ايشان سپرده و در همه امور جزيى و كلّى، ايشان را امام خويش مى‌شناسند تا آنجا كه به قول رسول گرامى (ص)، حجّت خدا را به مثابه سر و چشم براى تن مى‌شناسند.

اين سخن، در معنى و مفعهوم تولّى جستن خود را مى‌نمايد.