غيبت تو خواب و راحتى من را گرفته است.» عرض كردم: چه مى‌فرماييد؟ فرمودند: «دوران غيبت فرزندم امام زمان (عج)، حضرت بقية الله را در آن كتاب ديدم و ابتلائات ايشان من را مضطرب كرده.» بعد داستان حضرت نوح (ع) را گفتند كه خداى متعال به او وعده پيروزى داد.

اقامت در واقعه عاشورا؛ محلّ امان از فتنه كفّار

حضرت فرمودند: «نسبت به فرزند من هم اين‌گونه است. براى اينكه خداى متعال به حضرت وعده قطعى داده است كه: «يَعْبُدُونَنِيلا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً»[١] يا در جاى ديگر قرآن مى‌فرمايد: «وَلَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ»[٢]

اين وعده‌هايى كه خدا به امام زمان (عج) داده، براى اين است كه جبهه‌اش خالص بشود و ديگر از درون جبهه حضرت نزاعى برنخيزد. هرچه بيشتر طول مى‌كشد، پراكنده مى‌شوند. امتحانى است كه معلوم نيست چقدر آن اتّفاق افتاده و چقدر آن اتّفاق خواهد افتاد. خلوص تدريجى جبهه حق، هميشه با امتحانات سنگين و خالص شدن‌ها همراه است و يك مرزى از اين تفكيك هم در اين دنيا تا در دوران ظهور و رجعت اتّفاق مى‌افتد، ولى تا قبل آن، يك اختلاطى هست.

سوره «بينه» كه يكى از اصلى‌ترين آيات و سوره‌هايى است كه به اين موضوع پرداخته است، بحث جريان اين آميختگى جبهه حق و باطل وجريان تفكيك اين دو جبهه و چگونگى تفكيك‌ها، بيان مى‌شوند. اينكه چه اتّفاقاتى مى‌افتد تا جبهه حق به خلوص خودش و جبهه باطل هم به خلوص خودش مى‌رسد و در نقطه خلوص خودش به بهشت و جهنّم وارد مى‌شوند. اينها با همه وجود، بهشتى و خالصند و آنها هم با همه وجود شرّالبريه و خالدين فيها هستند. اين چطورى اتّفاق مى‌افتد؟ شايد اين سوره مباركه يكى از آن سوره‌ها و آيات محورى است كه اين بحث را مورد دقّت قرار داده است.

يكى از اصلى‌ترين ابتلائاتى كه همه انبياء و اولياء و نبى اكرم (ص) و اهل بيت (ع) تحمّل كردند، براى همين تفكيك بود؛ براى اينكه اين دو جبهه جدا بشود و شرّ كفّار از سر مؤمنان كم بشود، عاشوراى امام حسين (ع) اتّفاق مى‌افتد. لذا اگر كسى مى‌خواهد در اين آميختگى ضرر نكند و اين اختلاط او را آلوده نكند، بايد خودش را به كربلا برساند. هركسى در وادى كربلاى امام حسين (ع) آمد و مقيم اين وادى شد، در اين عالم فتنه و اختلاط خير و شرّ، از ناحيه آنها شرّى به او نمى‌رسد كه فرمودند: «إنّ الحسين مصباح الهدى و سفينة النجاة»

پى نوشت‌ها:

[١]. «الكافى»، (ط- الإسلاميه)، ج ٢، ص ٦٢٧.

[٢]. همان، ج ١، ص ٢١.

[٣]. «بحار الأنوار»، (ط- بيروت)، ج ٢٤، ص ٣١٠.

[٤]. سوره انسان، آيات ٤ و ٥

[٥]. «مصباح المتهجد و سلاح المتعبد»، ج ١، ص ٤٠٧

[٦]. سوره بقره، آيه ٢٥٧.

[٧]. «تفسير العياشى»، ج ١، ص ١٠.

[٨]. همزه، آيات ٨ و ٩.

[٩]. «إقبال الأعمال»، (ط- القديمة)، ج ٢، ص ٦٠٦.

[١٠]. سوره بينه، آيات ٦- ٨.

[١١]. «الأمالى»، الطوسى، النص، ص ٦٧١.

[١٢]. «تفسير فرات الكوفى»، ص ١٦١.

[١٣]. «المزار»، الشهيد الأوّل، ص ١٠٦.

[١٤]. سوره رعد، آيه ٧.

[١٥]. «الأمالى»، الصدوق، ص ٢٧٦.

[١٦]. الكافى (ط- الإسلامية)، ج ٨، ص: ١١٣.

[١٧]. سوره ناس، آيه ٥.

[١٨]. سوره حجر، آيه ٣٩.

[١٩]. سوره نحل، آيه ١٠٠.

[٢٠]. سوره انسان، آيه ٢٠.

[٢١]. سوره انسان، آيه ٥.

[٢٢]. «كمال الدين و تمام النعمة»، ج ٢، ص ٣٥٣.

[٢٣]. سوره نور، آيه ٥٥.

[٢٤]. سوره انبيا، آيه ١٠٥.