ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٢ - پنج پرهيز از زياده روى در ارتباط جنسى
تنگدستند، خداوند، آنان را از فضل خويش بىنياز خواهد كرد و خدا گشايشگر داناست.»
در اين آموزهها، ازدواج از چنان جايگاه و اهمّيتى برخوردار است كه امام موسى بن جعفر (ع) با واسطه پدران بزرگوار خود، از پيامبر اسلام (ص) چنين نقل مىكنند:
«مَا مِنْ شَابٍ تَزَوَّجَ فِى حَدَاثَةِ سِنِّهِ إِلَّا عَجَّ شَيطَانُهُ يا وَيلَهُ يا وَيلَهُ عَصَمَ مِنِّى ثُلُثَى دِينِهِ فَلْيتَّقِ اللَّهَ الْعَبْدُ فِى الثُّلُثِ الْبَاقِى؛[١]
هر جوانى كه در آغاز جوانى خويش ازدواج كند، شيطان فرياد بر مىآورد: اى واى! اى واى! دو سوم از دين خود را از دستبرد من در امان داشت. پس اين بنده خدا بايد در يك سوم باقىمانده تقواى الهى پيشه كند.»
چهار: به رسميت شناختن لذّت جنسى
در آموزههاى اسلامى، بر خلاف آموزههاى برخى اديان و مكاتب، ارضاى نياز جنسى و بهرهمند شدن از لذّت همبستر شدن با زنان، مباح شمرده شده و افزون بر اين، بهرهبردارى از لذّت جنسى، سنّت انبياء و يكى از برترين كامروايىهاى بشر توصيف شده است. در روايتى از امام رضا (ع) نقل شده است:
«ثَلَاثٌ مِنْ سُنَنِ الْمُرْسَلِينَ الْعِطْرُ وَ أَخْذُ الشَّعْرِ وَ كثْرَةُ الطَّرُوقَةِ؛[٢]
سه چيز سنّت پيامبران است: عطر زدن، كوتاه كردن مو و نزديكى زياد (با همسران خود).»
امام صادق (ع) نيز در اينباره مىفرمايند:
«مَا تَلَذَّذَ النَّاسُ فِى الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ بِلَذَّةٍ أَكثَرَ لَهُمْ مِنْ لَذَّةِ النِّسَاءِ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ «زُينَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ»[٣] إِلَى آخِرِ الْآيةِ؛[٤]
مردم در دنيا و آخرت، لذّتى دلنشينتر از لذّتى كه از زنان مىبرند، نمىچشند. اين سخن خداوند صاحب عزّت و جلال است كه فرمود: «دوستى خواستنىها [ى گوناگون] از زنان و پسران و ... براى مردم آراسته شده است.»
نكته قابل توجّه در اين زمينه، آن است كه در آموزههاى اسلامى تنها به نياز جنسى مردان توجّه نشده و به مردان توصيه شده است كه نيازهاى جنسى زنان خود را هم در نظر بگيرند.[٥]
در يكى از رواياتى كه در اين زمينه وارد شده، از امام على (ع) چنين نقل شده است:
«إِذَا أَرَادَ أَحَدُكمْ أَنْ يأْتِى زَوْجَتَهُ فَلَا يعَجِّلْهَا فَإِنَّ لِلنِّسَاءِ حَوَائِج؛[٦]
هرگاه يكى از شما خواست با همسرش نزديكى كند، زودتر از او از جاى برنخيزد؛ چراكه زنان نيز نيازهايى دارند.»
بر همين اساس، در روايات متعدّدى بر پرهيز از عمل زناشويى پيش از ملاعبه و عشقبازى با همسر تأكيد شده و از جمله در يكى از آنها به نقل از پيامبر گرامى (ص) چنين آمده است:
«ثَلاثَةٌ مِنَ الجَفاءِ: ... وأن يكونَ بَينَ الرَّجُلِ وأهلِهِ وِقاعٌ مِن غَيرِ أن يرسِلَ رَسولًا؛ المِزاحَ وَالقُبَلَ. لا يقَع أحَدُكم عَلى أهلِهِ مِثلَ البَهيمَةِ؛[٧]
سه چيز، از مصاديق جفا (كم لطفى) [به همسر] است: ... و اينكه ميان مرد و همسرش، آميزشى صورت پذيرد، بدون آنكه مرد، پيشتر، پيكى بفرستد: شوخى و بوسه. هيچيك از شما مانند حيوانات، با همسرش نزديكى نكند!»
در آموزههاى اسلامى، افزون بر توصيه و تشويق به تأمين نيازهاى جنسى زن و نكوهشِ امتناع از اين اقدام، تأمين نياز جنسى زن، حقّى است كه حدّاكثر چهار ماه يك بار، بر مرد، شرعاً واجب است. صفوان بن يحيى از امام رضا (ع) پرسيد: مردى، به دليل مصيبتى كه بر او وارد شده، چند ماه يا يك سال به همسر جوان خود نزديك نمىشود. البتّه قصد زيان وارد كردن به همسرش را هم ندارد. امام (ع) فرمودند:
«إذا تَرَكها أربَعَةَ أشهُرٍ كانَ آثِما بَعدَ ذلِك؛[٨]
چنانچه چهار ماه، او را ترك كند. پس از آن، گناهكار است.»
پنج: پرهيز از زيادهروى در ارتباط جنسى
پيشوايان دين اسلام با هرگونه افراط و تفريط در بهرهگيرى از غريزه جنسى مخالفت كرده و به همانگونه كه پيروان خود را از رهبانيت و ترك لذّت جنسى برحذر داشتهاند، آنها را از زيادهروى در ارضاى غريزه جنسى و غرق شدن در شهوت جنسى نيز منع كردهاند. پيامبر اكرم (ص) در اينباره مىفرمايند:
«مَنْ أَرَادَ الْبَقَاءَ وَ لَا بَقَاءَ فَلْيبَاكرِ الْغَدَاءَ وَ لْيجَوِّدِ الْحِذَاءَ وَ لْيخَفِّفِ الرِّدَاءَ وَ لْيقِلَّ مُجَامَعَةَ النِّسَاءِ قِيلَ وَ مَا خِفَّةُ الرِّدَاءِ قَالَ قِلَّةُ الدَّينِ؛[٩]
هر كه خواهد جاودان ماند- كه البتّه جاودانگى در كار نيست- بايد بدهكارى كم داشته باشد، كفش خوبى انتخاب كند، سحرخيز باشد و با زنان كمتر نزديكى كند.»
امام على (ع) نيز در پاسخ به اين پرسش كه جماع چيست، مىفرمايند:
«حَياءٌ يرْتَفِعُ وَ عَوْرَاتٌ تَجْتَمِعُ، أَشْبَهُ شَىءٍ بِالْجُنُونِ، الْإِصْرَارُ عَلَيهِ هَرَمٌ وَ الْإِفَاقَةُ مِنْهُ نَدَمٌ، ثَمَرَةُ حَلَالِهِ الْوَلَدُ إِنْ عَاشَ فَتَنَ وَ إِنْ مَاتَ حَزَنَ؛[١٠]
پرده شرمى كنار مىرود و شرمگاههايى به هم مىآميزند كه شبيهترين حالت به ديوانگى است. زيادهروى در آن، پيرى مىآورد و چون از آن حالت به خود بيايد، پشيمان مىشود. ميوه حلالش، فرزند است كه اگر زنده بمانَد، [والدينش را] گرفتار مىكند و اگر بميرد،