ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧ - ضرورت گذار از معبر

مى‌لغزد و در آتش دوزخ سرنگون مى‌گردد.»

وقتى بنده‌اى به خداوند عرض مى‌كند: «اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ‌»، [١] مى‌بايست تمام استقامت و پايدارى در آن صراط ظهور كند؛ بدون اعوجاج و چنان مستحكم كه سالك بر آن نلغزد و در ميانه راه، به بيراهه و بن بست برنخورد.

اين صراط، ضرورتاً مبدأ را به منازل و مدارج و نهايتاً به مقصد غايى هدايت مى‌كند. بدين سبب بود كه عرض شد اين صراط، تمامى منازل و مراتبش از مسير حجج الهى به هم متّصل بوده و گسستى در آن مشاهده نمى‌شود و از آنجايى كه مقصد غايى و سعادتمندى تعريف شده براى جميع انسان‌ها در طول تاريخ واحد است، ضرورتاً مى‌بايست جميع انبياء، رسولان و اوصياء بر يك صراط واحد مشى كنند و تعاليم آنان نيز از پيوند و پيوستگى ويژه‌اى نسبت به هم برخوردار است.

به عبارت ديگر، اوّلين آنان به آخرينشان متّصل هستند، ظاهر متفاوت رفتار و اعمال آنان به باطن واحدى مى‌رسد و همه رحمت و شفقت خداوند و همه ظاهر و باطن تعليمات و سيره و سنّت انبياء و اوصياء در همين زنجيره شكوفا مى‌شود و همه مراحلى كه بايد طى شود تا انسانى‌