ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٥ - اگر مى خواهيم خانواده خوشبختى داشته باشيم، بايد از خودمان شروع كنيم

از خداوند حساب ببريم تا ديگران از ما حساب ببرند.

بياييد با كردار خود، به خوبى‌ها فرابخوانيم و نه فقط با گفتار.

وقتى ما بزرگسالان پس از گذشتن عمرى دراز، هنوز بنده مطيعى براى خداوند نيستيم، چگونه از فرزند خردسال، نوجوانى نوپا يا جوانى بى‌تجربه، توقّع كوچكترين نافرمانى را نداريم؟

چرا وقتى مى‌خواهيم فرزندان خود را پند دهيم، مانند نگاه اربابان به رعيت، متكبّرانه و متبخترانه، به فرزندان خود نگاه مى‌كنيم؟

چرا هر يك از تارهاى سفيد موى سر و صورت خود را تجربه‌اى مى‌پنداريم؛ در حالى‌كه صادقانه مى‌توانيم بگوييم: پسر عزيزم! هر يك از تارهاى سفيد سر و صورتم، نشانه دست كم يك اشتباه و خطاست؛ دوست ندارم تو هم مانند من، زندگى‌ات سراسر خطا و اشتباه باشد. از اين‌رو است كه دلسوزانه نگران تو هستم.

به جاى اينكه به همسرم بگويم: تو نمى‌فهمى، مى‌توانم فروتنانه بگويم: شايد بدى اين كار از شما پوشيده مانده است.

هر پدر و مادرى بايد مقبول و محبوب فرزندانشان باشند تا امر و نهيشان بر جان فرزندانشان بنشيند.

زن و شوهر نيز بايد محبوب و مقبول هم باشند و هر چيزى كه به اين محبوبيت و مقبوليت لطمه زند، ممنوع است. گاهى جدل و بحث‌هاى هيجانى به اين محبوبيت و مقبوليت خدشه وارد مى‌كند. گاهى افراط و زياده روى در سرزنش و گله كردن، موجب مخدوش شدن محبوبيت و مقبوليت انسان مى‌شود.

از امير بيان، على بن ابى‌طالب (ع) نقل شده است كه فرمودند: «الافراط فى الملاله يشُّب نيرانَ اللِّجاج‌؛[١] زياده‌روى در سرزنش، آتش لجاجت را شعله‌ور مى‌سازد.»

پى‌نوشت:

[١]. غرالحكم، ص ٧٠.