«مريلند» و «لسبورگ» رها كرد. هدف اين بود كه ببينند گازهاى شيميايى به چه نحوى پخش مى‌شوند. در همين سال، نيروى دريايى ارتش آمريكا به كمك‌CIA ، آزمايش‌هايى را ترتيب داد كه ده‌ها هزار نفر در «نيويورك» و «سانفرانسيسكو» تحت اثر عوامل منتشر شونده در هوا، مانند سراشيا مارسسنس (كه موجب عفونت‌هاى ريوى، ادرارى و خونى مى‌شود) و باسيلوس گلوبيجى (مرتبط با بيمارى سياه زخم) قرار گرفتند.

همچنين در همين سال،CIA پروژه‌MK ULTRA را شروع كرد كه يك برنامه پژوهشى يازده ساله براى توليد و آزمايش داروها و عوامل بيولوژيكى داراى كاربرد در برنامه‌هاى كنترل ذهن و تغيير رفتار بود. شش مورد از پروژه‌هاى دست پايينى اين پروژه، شامل آزمايش اين عوامل بر روى انسان‌هاى بى‌اطّلاع بود.

در سال ١٩٥٥ م.،CIA در آزمايشى به منظور تست توان خود براى آلوده سازى جمعيت‌هاى شهرى با عوامل بيولوژيك، باكترى خاصّى را كه از زرّادخانه تسليحات بيولوژيك ارتش گرفته بود در «تامپا باى» ايالت «فلوريدا» رها كرد. در همين سال، بخش شيميايى ارتش آمريكا آزمايش‌هاى جديدى با استفاده ازLSD بر روى بيش از هزار نفر از شهروندان آمريكايى شروع كرد كه تا ١٩٥٨ م. ادامه داشت.

در سال ١٩٥٦ م.، ارتش آمريكا پشه‌هاى ناقل بيمارى تب زرد را در «ساوانا»(Savannah) و «آوون پارك»(Avon Park) فلوريدا رها كرد و به دنبال هر تست، عوامل ارتش در قالب متخصّصان بهداشت عمومى، تأثيرات را بر روى قربانيان بررسى كردند. ويروس تب زرد به كبد آسيب مى‌رساند و يرقان به وجود مى‌آورد.

در سال ١٩٦٠ م.، مجوّز انجام تحقيقات بيشتر باLSD در اروپا و شرق دور، براى ارتش صادر شد. آزمايش بر روى اروپايى‌ها به نام پروژه‌THIRD CHANCE و بر روى آسيايى‌ها با نام پروژه‌DERBY HAT بود.

در سال ١٩٦٥ م.،CIA و وزارت دفاع پروژه‌MK SEARCH را آغاز كردند كه برنامه‌اى بود براى توسعه توانايى‌هاى دستكارى رفتار انسانى از طريق استفاده از داروهاى روان گردان.

در همين سال، زندانيان زندان ايالتى «هولمسبورگ» در «فيلادلفيا» تحت تأثير ديوكسين قرار گرفتند كه از اجزاى بسيار سمّى عامل نارنجى بود كه در «ويتنام» به كار گرفته شده بود. سپس اين افراد از بابت ابتلا به سرطان بررسى شدند و مشخّص شد كه عامل نارنجى مى‌تواند موجب بروز سرطان شود.

در سال ١٩٦٦ م.،CIA پروژه‌MK OFTEN را شروع كرد كه تست تأثيرات سمّى داروهاى خاصّى بر روى انسان و حيوان بود. در همين سال، ارتش در سيستم تهويه مطبوع متروى «نيويورك» باسيلوس سابتيليس را رها كرد كه عامل اصلى بيمارى سياه زخم مى‌باشد. بيش از يك ميليون نفر از شهروندان در معرض اين باكترى قرار گرفتند.

در سال ١٩٦٩ م.، كنگره آمريكا يك بودجه ده ميليون دلارى در اختيار وزارت دفاع قرار داد تا طى پنج الى ده سال، عاملى را توليد كند كه ايمنى طبيعى در برابر آن، كارى از پيش نبرد. چندين سال بعد، بيمارى ايدز با همان خصوصيات خواسته شده شايع شد.

در سال ١٩٧٠ م.، آمريكا توسعه و توليد تسليحات مختصّ نژاد را تشديد كرد. اين سلاح‌هاى بيولوژيك كه شامل عوامل به وجود آورنده بيمارى‌هاى خاصّى هستند، به گونه‌اى دستكارى شده‌اند كه بر روى نژادهاى خاصى از انواع بشر عمل مى‌كنند. در واقع اين عوامل براى اهداف قابل انتخاب طرّاحى شده و گروه‌هاى نژادى خاصّى را از بين مى‌برند.

در سال ١٩٧٧ م.، بخش رسيدگى به تحقيقات علمى و بهداشتى سنا تأييد كرد كه ٢٣٩ منطقه مسكونى، طى سال‌هاى ١٩٤٩ تا ١٩٦٩ م. با عوامل زيستى خطرناك آلوده شده است. برخى از اين مناطق، مانند «سانفرانسيسكو»، «واشنگتن دى سى»، «كى‌وست»، «پاناما سيتى»، «ميناپوليس» و «سنت لوئيس» بود.

در سال ١٩٨١ م.، دولت «كوبا» اعلام كرد كه در اثر حمله بيولوژيك ارتش آمريكا، سيصد هزار نفر از اتباع اين كشور به تب دنگو مبتلا شده‌اند كه يك بيمارى خونريزى دهنده ويروسى است و مبتلايان در اثر شدّت خونريزى از پاى در مى‌آيند.

در سال ١٩٨٢ م.، «شوروى» طبق اسنادى افشا كرد كه آمريكا افرادى را به پاكستان و افغانستان گسيل داشته تا در اين دو كشور همه‌گيرى تب دنگو ايجاد كنند.

در سال ١٩٨٣ م.، آمريكا جهت تجهيز «عراق» در مقابل «ايران»، عوامل و تسليحات بيولوژيك را در اختيار صدّام قرار داد.

در سال ١٩٨٦ م.، گزارش كنگره تسليحات بيولوژيك آمريكا شامل اين موارد بود: ويروس‌هاى دست‌كارى شده، سموم طبيعى و عواملى كه از طريق مهندسى ژنتيك تغيير يافته‌اند تا صفات ايمنولوژيكى ديگرى داشته باشند و با هيچ كدام از واكسن‌هاى در دسترس بشر قابل پيشگيرى نباشند.

در سال ١٩٨٧ م.، وزارت دفاع قبول كرد كه به‌رغم امضاى قراردادى كه تحقيق و توسعه تسليحات بيولوژيك توسط دولت آمريكا را ممنوع مى‌سازد؛ اين تحقيقات در ١٢٧ مركز و دانشگاه، پيگيرى شده است.

در سال ١٩٩٠ م.، بيش از هزار و پانصد نوزاد شش ماهه سياه پوست و اسپانيايى در «لوس‌آنجلس» با يك واكسن آزمايشى سرخك واكسينه شدند كه هيچگاه قبلًا براى استفاده آن در آمريكا مجوّزى صادر نشده بود. بعدها پذيرفته شد كه به والدين اين نوزادان، هيچ اطّلاعى در اين مورد داده نشده است.

در سال ١٩٩٤ م.، سناتور جان دى راكفلر گزارشى تهيه كرد و عنوان‌