در جريان جنگ جهانى دوم واحد ٧٣١ ارتش «ژاپن» كه اصلى‌ترين مركز تحقيق و توسعه بيوتروريسم بود، از زندانيان به عنوان ابزار تحقيقاتى استفاده مى‌كرد كه طى آن، بيش از ٣٠٠٠ نفر زندانى بين سال‌هاى ١٩٣٢ م. تا ١٩٤٥ م. جان خود را از دست دادند.

«شوروى سابق» نيز در سال ١٩٤٩ م. از ١٢ زندانى ژاپنى براى تست دستاوردهاى بيوتروريسم خود بهره برد.

«آلمان نازى» نيز با اسرا اين كار را كرد و بيمارى‌هايى همچون هپاتيت‌A و مالاريا را بر روى آنها تست كرد، گرچه كه هيچ‌گاه دادگاهى به اتّهامات آنها رسيدگى نكرد.

نشريه «eastern European press» فاش كرد كه «انگلستان» در سال ١٩٧٥ م. از عوامل زيستى در «عمّان» بهره برده است.

چينى‌ها معتقدند «آمريكا» در سال ١٩٦١ م. عامل شيوع وبا در «هنگ كنگ» بوده است.

در جولاى ١٩٦٤ م.، پراودا روزنامه روسى گزارش داد كه ارتش آمريكا از عوامل زيستى عليه رعيت‌ها و مزرعه‌داران در «كلمبيا» و «بوليوى» بهره برده است.

در سال ١٩٦٩ م. دولت «مصر» مدّعى شد، دشمنان امپرياليست در حال استفاده از عوامل زيستى در خاورميانه هستند و مسبّب اپيدمى وبا در «عراق»، به سال ١٩٦٦ م. آمريكا است.

پس از امضاى پروتكل «ژنو»، بسيارى از كشورها از تعهّدات خود عدول كردند و حتّى براى حذف فيزيكى فعّالان سياسى از بيوتروريسم بهره بردند.

نمونه بارز اين ادّعا، عمليات موسوم به چتر بود كه طى آن، مادّه سمّى از طريق صندلى ايستگاه اتوبوسى كه ماركوف فعّال ضدّكمونيسم در «لندن» بر روى آن نشست، به پوست بدنش جذب شد. او روز بعد مريض شد و ٣ روز بعد درگذشت. بعد از كالبدشكافى آثار سم نمايان شد و مشخّص گرديد سرويس مخفى «بلغارستان» اين كار را كرده است.

برخى گزارش‌ها حاكى از آن است كه مرگ ياسر عرفات و هوگو چاوز نيز مشكوك به همين حالت است. در مورد ياسر عرفات گفته مى‌شود احتمالًا بالش وى آغشته به سمّى بوده كه پس از درگذشت وى حتّى نتوان ردّى از آن در بدنش يافت.

برگرفته از:

www. ncbi. nlm. nih. org

از ابتداى تاريخ بشريت مثال‌هاى زيادى از به كارگيرى موادّ شيميايى در جنگ‌ها وجود دارد؛ به عنوان مثال ٣٠٠ سال قبل از ميلاد، سربازان رومى از پرتاب توده زنبورهاى سمّى به سوى سربازان دشمن براى مقابله با آنها استفاده مى‌كردند.

در سال ١١٥٥ م. در جنگ تورتونا امپراطور روم، فردريك بارباروسا از جنازه سربازان دشمن براى مسموم كردن چشمه‌ها و مخازن آب دشمن استفاده مى‌كرد.

در قرن گذشته نيز مثال‌هاى زيادى، در اين زمينه وجود داشته است. مثلًا در سال ١٩٤٠ م. و هم‌زمان با آغاز جنگ جهانى دوم «ژاپن» در نبرد منجورى، يك واحد نظامى معروف به «واحد ٧٣١»، جنگ زيستى راه‌اندازى كرد. بخشى از فعّاليت‌هاى اين واحد، انتقال ويروس بيمارى‌هايى، همچون وبا بود كه در «چين»، ١٠٠٠٠ نفر را از بين برد. اين در حالى بود كه حتّى آمريكا كه پروتكل ژنو را امضا كرده بود تا ٥٠ سال بعد، اجراى آن را در سنا تصويب نكرد و در نتيجه، اجرايى نشد. طبق اين پروتكل، استفاده از عوامل زيستى، ممنوع امّا تحقيق بر روى آنها مانعى نداشت.

تا اينكه در دوران جنگ سرد تحوّلات اساسى در حوزه توليد ويروس‌