اگر تروريسم را در تاريخ پى‌جويى كنيم، درمى‌يابيم كه يهوديان بنيان‌گذار آنند. ترور كه واژه‌اى فرانسوى است، معادل فتك در عربى و در فرهنگ سياسى، به معناى كشتن غافلانه و مخفيانه هدفمند است؛[١] بنابراين ترور كور معنا ندارد. با نگاهى به سيره و روايات معصومان (ع) در مى‌يابيم كه آن بزرگواران چنين امرى را تجويز نكرده و خود نيز از آن پرهيز مى‌كرده‌اند. كشتن مجرمى كه خود مى‌داند تحت تعقيب و حكمش اعدام است، ترور و فتك به شمار نمى‌آيد؛ بلكه آن را اغتيال گفته‌اند. بنابراين ترور به مواردى اطلاق مى‌شود كه از سوى قاتل، هشدارى به فرد مورد هدف و تعقيب نمى‌دهند.

يهود با شناسايى نور نبوّت در اجداد پيامبر (ص) و با تطبيق آن با علائم ذكر شده در كتاب‌هاى آسمانى، سعى در خاموش كردن اين نور داشتند. در اين خصوص، مى‌توان به تلاش يهود براى جلوگيرى از ظهور پيامبر اكرم (ص) اشاره كرد:

١. ترور هاشم‌

حضرت هاشم، جدّ اعلاى پيامبر (ص)، مكّى است؛ امّا قبر ايشان در «غزّه فلسطين» است. ايشان از «مكّه» براى تجارت به سوى «شام» خارج شده و در «يثرب»، مهمان رئيس يكى از قبايل مستقر در «مدينه» به نام عمر بن زيد بن لبيد مى‌شود. هاشم با دختر عمر، سلمى، ازدواج مى‌كند. پس از ازدواج، هنگام رفتن به سفر، به همسرش سفارش مى‌كند: احتمال دارد از اين سفر باز نگردم. خداوند به تو پسرى خواهد داد. از او سخت نگهدارى كن. هاشم به غزّه مى‌رود و پس از پايان تجارت، آهنگ بازگشت مى‌كند؛ امّا در همان شب، به ناگاه دچار بيمارى مى‌شود. اصحابش را فرا مى‌خواند و مى‌گويد: به مكّه باز گرديد. به مدينه كه رسيديد، همسرم را سلام برسانيد و سفارش كنيد فرزندم را كه از او متولّد خواهد شد؛ آن بزرگ‌ترين دغدغه من است. پس قلم و كاغذى مى‌خواهد و وصيت‌نامه‌اى مى‌نويسد كه بخش عمده‌اى از آن، در سفارش به پاسدارى از فرزند است و اشتياقش به زيارت او.[٢]

موسى (ع) به يهوديان خبر آمدن پيامبراكرم (ص) را داده بود. اينان از قيافه او، پدر و مادر و نسل او آگاه بودند وگنجينه‌اى از اطّلاعات را در اختيار داشتند. يهوديان مسلّط به علم چهره‌شناسى بودند كه از موسى (ع) آموخته بودند و نسل به نسل به آنان منتقل شده بود. بنابراين، هاشم، آشناى آنان بود و يهوديان به خوبى مى‌دانستند كه پيامبر آخرالزّمان، از نسل اوست؛ امّا تير آنها دير به هدف خورد و هنگامى هاشم ترور شد كه نطفه عبدالمطلّب در مدينه بسته شده بود.

٢. ترور عبدالمطلّب‌

فرزند هاشم در «مدينه» به دنيا آمد و رشد كرد. او را شيبه ناميدند. به توصيه هاشم، مادر پاسدارى او را بر عهده گرفت و جالب است كه مادر ديگر ازدواج نكرد.

نُه سال بر او گذشته بود كه يهوديان از وجودش آگاه شدند و به او حمله بردند و دايى‌هاى وى نجاتش دادند.[٣] مُطلّب، برادر هاشم، هنگام‌