اوّلين كسى كه در تاريخ حيات بنى‌بشر مرگ را تجربه كرد، هابيل بود. هابيل به دست برادرش ترور شد. او با روشى كه از كلاغ‌ها آموخت، هابيل را به خاك سپرد تا جنايتش را پنهان كند.[١] بعد از آن، مرگ طبيعى را هم ديگر انسان‌ها تجربه كردند. با گذشت سال‌ها از حيات بشر، برخى انسان‌ها به سبب بيمارى‌ها و عواملى، گاه ناشناخته مى‌مردند. اين‌گونه مرگ‌ها در مواردى فراگير مى‌شد و جمعيت يا منطقه‌اى را به كام مرگ فرومى‌برد. غالباً اين مرگ‌هاى فراگير ناخواسته و غير ارادى رخ مى داد؛ امّا در سال‌ها و قرون بعد، از اين ابزار در جنگ‌ها و رقابت‌هاى سياسى و نظامى سوءاستفاده شد. يكى از اوّلين گزارش‌ها درباره قرن ششم پيش از ميلاد است. وقتى كه آشوريان چاه‌ها و مزارع دشمنان خود را با سم ارگوت كه بر روى گندم سياه (چاودار) توليد شده بود، مسموم كردند. سوء استفاده از اين بيمارى‌ها در دوره ما نامش بيوتروريسم شد.

در بيوتروريسم عاملى بيمارى‌زا از جنس ويروس، باكترى و ... به فرد يا جمعيتى منتقل مى‌شود تا او را حذف يا ضعيف كنند. اين عوامل بيولوژيكى مى‌توانند از راه هوا، آب و غذا در محيط پخش شوند. علّت استفاده از موادّ بيولوژيكى در حملات تروريستى اين است كه تشخيص اين‌گونه عوامل بسيار مشكل بوده و ممكن است چند ساعت يا چند روز وقت لازم باشد تا آثار آن بيمارى كه به وسيله اين مواد ايجاد شده است، بروز نمايد.

روايات توصيف كننده مشكلات و ابتلائات عمومى از اتّفاقاتى خبر مى‌دهند كه بى‌شباهت به بيوتروريسم نيست. اين در حالى است كه تصوّر عمومى بر اين است كه دوره بيمارى‌هاى فراگير و اپيدمى، مانند طاعون و وبا گذشته است. بررسى اينكه چگونه رژيم‌هاى ستم‌پيشه، مانند «آمريكا» و رژيم صهيونيستى، الآن از اين ابزار استفاده مى‌كنند، يا اينكه تا چه ميزان و وسعتى بيوتروريسم مى‌تواند آسيب‌زا باشد، در حوصله نوشتار حاضر نيست.

موادّ بيولوژيك را به سه دسته عمده تقسيم مى‌كنند كه در ميان آنها، تنها دسته اوّل است كه مى‌تواند كشنده و فاجعه‌ساز شوند. اين مواد داراى توانايى زيادى در انتشار و پخش شدن در محيط مى‌باشند و در نتيجه به سرعت، سلامتى مردم را تحت تأثير قرار مى دهند؛ به طور مثال عامل بيمارى سياه زخم بسيار كشنده است و جزو بيمارى‌هاى قابل انتقال بين انسان و حيوان محسوب مى‌شود. اتّفاقى در تأسيسات توليد سلاح‌هاى بيولوژيك در «اتّحاد جماهير شوروى» در سال ١٩٧٩ م. منجر به آزادسازى باكترى سياه زخم شد كه به مرگ ٦٦ نفر و تعدادى حيوان انجاميد كه دورترين آنها ١٠٠ كيلومتر با محلّ نشت باكترى فاصله داشت.