ابن سينا نيز در اوايل هزاره دوم ميلادى در دائرةالمعارف «قانون در طب» همين مطلب را بيان نموده، دكتر الگود در كتاب «تاريخ پزشكى ايران و سرزمين‌هاى خلافت شرقى»، سمّ مزبور را هند گياه البيش ناميده كه نوعى سمّ بيولوژيك به حساب مى‌آيد.

جرجانى در كتاب «ذخيره خوارزمشاهى» و «خُفِ عَلائى»، رهنمودهاى جالب توجّهى را در مورد پيش‌گيرى از بيوتروريسم گوارشى كه در آن زمان، رايج‌ترين راه ارعاب و هلاكت مخفيانه شخصيت‌ها و رقبا بوده، ارائه داده است و متذكّر مى‌شود: كسانى را كه از اين كار، انديشه باشد، احتياط آن است كه طعامى كه طعم آن قوى باشد، نخورند؛ مثلًا طعامى كه سخت‌ترش يا سخت شيرين يا سخت شور يا سخت تيز (تند) باشد، نخورند؛ از بهر آنكه كسانى‌كه خواهند كسى را چيزهاى زيان‌كار دهند، به چنين طعام‌هايى مزه آن بپوشند؛ لذا آنجا كه تهمت اين‌كار باشد، هيچ نبايد خورد و اگر ضرورت افتاد، چنان‌جاى گرسنه و تشنه حاضر نبايد شد.

مهم‌ترين حادثه‌اى كه در تاريخ، از اين نوع به وقوع پيوسته است، مربوط مى‌شود به قوم تاتار كه در سال ١٣٤٦ م. در شهر «كافا»، كه هم اينك‌Feodissia نام دارد، با پرتاب كردن اجساد مردگان ناشى از طاعون، توانستند مقاومت شهر را از بين ببرند. برخى از مورّخان، علّت پيدايش اپيدمى مشهور طاعون در اروپا را كه حدود ٢٥ تا ٤٠ ميليون كشته به جاى گذاشت، همين اقدام قوم تاتار مى‌دانند.

در سال ١٧١٠ م. نيز روس‌ها از همين روش (روش قوم تاتار) در حمله به «سوئد» استفاده كردند.

در سال ١٧٦٧ م. در مبارزات بين نيروهاى فرانسوى و بوميان آمريكا (سرخپوستان)، نيروهاى انگليسى به فرماندهى جفرى امرست با فريب دادن سرخپوستان آمريكايى به عنوان اقدام‌هاى صلح‌جويانه و مسالمت‌آميز، با دستان خود، پتو و البسه و ساير ضروريات زندگى را به آنها هديه دادند؛ امّا در حقيقت آن پتوها و وسايل از بيمارستانى كه از مبتلايان به آبله نگهدارى مى‌كرد، ارسال شده بود و در نهايت باعث ايجاد اپيدمى آبله در بين سرخپوستان گرديد كه نسبت به آن حسّاس بودند و سرانجام، بيش از ٩٠% آنها كشته شدند و نيروهاى فرانسوى كه در حقيقت از طرف اروپا به اين جنگ فرستاده شده بودند، بر سرخپوستان آمريكايى غلبه يافتند. نكته مهم در اين طرح اين بود كه نيروهاى انگليسى از مصون بودن خود نسبت به اين بيمارى مهلك، به علّت مايه كوبى نيروهاى اروپا و حسّاس بودن سرخپوستان به آن، نهايت استفاده را كردند.

دوران نوين‌

اين دوران از سال ١٩١٨ م. آغاز مى‌شود. از اوّلين اقدام‌هايى كه در دوران نوين كاربرد اين سلاح‌ها انجام شد، تشكيل واحد ٧٣١ در ارتش «ژاپن»، به عنوان متولّى امر تحقيق در مورد اين سلاح‌ها و يافتن نمونه قدرتمند آن بود. در سال ١٩٣١ م.، ژاپن برنامه‌هاى بيولوژيكى خود را گسترش بيشترى داد. به همين منظور، واحد ٧٣١ در «منچورى»، يك پايگاه مخفى براى آزمايش مستقيم بر روى انسان (اسيران جنگى) تشكيل داد كه فقط برخى از آزمايش‌هاى بيولوژيكى اين گروه يا در واقع جنايت‌هاى آنها در تاريخ ثبت شده است. حدّاقل ١٠٠٠٠ زندانى در نتيجه اين آزمايش‌ها جان سپردند.

در شروع جنگ جهانى دوم، در سال ١٩٤١ م. هواپيماهاى ژاپنى، كك‌هاى آلوده به طاعون را در قسمت‌هايى از «چين» پراكنده ساختند. هواپيماهاى ژاپنى در هر مرحله، ١٥ ميليون كك را بر روى ١١ شهر چين اسپرى نموده و به اين ترتيب اپيدمى طاعون بين سال‌هاى ١٩٣٧ م. و ١٩٤٧ م. با بيش از ٢٠٠٠ حمله و مرگ ٩٤٠٠٠ نفر به وقوع پيوست.

بر اساس شواهد تاريخى، واحد ٧٣١ ارتش ژاپن حدود ٤٠٠ كيلوگرم عامل آنتراكس (سياه زخم) را به صورت بمب‌هاى ويژه، آماده استفاده داشت.

دولت آمريكا در پايان جنگ جهانى دوم و در جنگى كاملًا تبليغاتى، به افشاگرى اعمال اين گروه و محكوم كردن دولت ژاپن پرداخت؛ ولى در مقابل، طى يك محاكمه نمادين، علاوه بر بخشش و عفو دانشمندان اين گروه، حاضر به فراهم كردن امنيت آنها شد؛ به اين شرط كه تمامى اطّلاعات و تجربيات به دست آمده توسط اين گروه، در خدمت برنامه‌هاى بيولوژيكى دولت آمريكا قرار گيرد.

دوران كنونى‌

پس از جنگ جهانى دوم، دنيا وارد مرحله جديدى، به نام جنگ سرد شد. در اين مرحله، انگلستان نيز با جدّيت، سرگرم اجراى پروژه‌هاى متعدّدى در زمينه سلاح‌هاى بيولوژيك بود. آنها به خصوص بر روى اسپورهاى آنتراكس (سياه زخم) و ميزان تخريب و گسترش آن به وسيله بمب‌هاى انفجارى كار مى‌كردند.

واقعه‌اى كه توجّه جهانيان را به اين فعّاليت‌ها بيش از پيش جلب نمود، اجراى آزمايش پخش اسپور آنتراكس به وسيله بمب‌هاى انفجارى در جزيره غيرمسكونى «گرينارد» در غرب «اسكاتلند» بودو تا سال ٢٠٠٠ م. در خاك اين جزيره، اسپورهاى آنتراكس پيدا مى‌شد. برنامه‌هاى بيولوژيك آمريكا نيز از سال ١٩٤١ م. شتاب گرفت. در سال ١٩٤٣ م. در پى برنامه‌هاى آلمان‌ها و ژاپنى‌ها، سردمداران دولت آمريكا با شدّت بيشترى به پيگيرى اين تحقيقات پرداختند. اين كشور برنامه‌هاى خود را در «كمپ دتريك» كه امروزه «فورت دتريك» ناميده‌