در تبليغات تجارى، از وجود مادّه فلورايد در آب‌هاى آشاميدنى و خميردندان و ساير محصولات به عنوان يك امتياز بهداشتى و امنيتى در حوزه سلامت ياد مى‌شود، امّا بايد پرسيد اين امر تا چد حد از صحّت برخوردار است:

افزودن مشتقّات سمّى فلورايد، مانند سديم فلورايد و سديم سيليكا فلورايد به آب آشاميدنى مردم «آمريكا» از سال ١٩٤٥ م. شروع شده و با اينكه در سال‌هاى اخير، اقداماتى براى كاهش آن انجام شده، امّا هنوز هم ادامه دارد. موضوع اضافه شدن فلورايد به آب آشاميدنى و محصولاتى همچون خمير دندان و برخى خوراكى‌ها در آمريكا به سال‌هاى پس از جنگ جهانى دوم بر مى‌گردد كه تا كنون ادامه داشته و يكى از پرونده‌هاى جالب توجّه در شناختن نحوه نگاه استثمارى نظام سرمايه‌دارى و سود محور حاكم بر آمريكا، به نوع انسان است.

وباز ردّ پاى سرمايه‌دارى‌

با مطالعه دقيق داستان افزودن فلورايد به آب آشاميدنى عمومى در آمريكا، در مى‌يابيم هنگامى كه اين نظام درگير حفاظت از پول و منافع سرمايه داران مى‌شود، ديگر براى آن، انسان آمريكايى و غير آمريكايى تفاوتى ندارد. با اينكه افزودن فلورايد به آب آشاميدنى در بسيارى از كشورهاى اروپايى و ديگر كشورها، از دهه‌هاى گذشته ممنوع شده است؛ آمريكا و «استراليا» طرفدار سرسخت اضافه كردن فلورايد به آب اشاميدنى مى‌باشند. مشتقّات فلورايد از موادّ جانبى و در حقيقت نوعى پسماند فعّاليت كارخانه‌هاى صنعتى بوده و ممكن است از طريق فرسايش تدريجى لايه‌هاى زمين يا در اثر دفع از صنايع مرتبط با فلزّاتى مانند آلومينيوم و فولاد يا كودها وارد منابع آب‌هاى آشاميدنى شده و آلودگى‌هاى خطرناكى به بار آورند.

فلورايد و سال‌هاى پس از جنگ جهانى دوم‌

از ميانه‌هاى دهه ٤٠ م. دولت آمريكا، اضافه كردن فلورايد به آب آشاميدنى شهروندان را با اين بهانه كه موجب كاهش پوسيدگى دندان‌هاى ايشان مى‌شود، شروع كرد و دستگاه تبليغاتى تحت كنترل سرمايه‌داران نيز تاكنون اين كار را به صورت يكى از مهم‌ترين موفّقيت‌ها در بهبود بهداشت عمومى مردم در سراسر قرن بيستم توصيف و تمجيد كرده است. اوّلين توصيه‌ها به استفاده از فلورايد در آب، براى كاهش پوسيدگى دندان‌ها، طى سال‌هاى ١٩٤٥ و ١٩٤٦ م.