نكته بسيار مهم اين است كه ارتش آمريكا در طول دهه‌هاى گذشته براى دستيابى به اين تسليحات، علاوه بر شهروندان نظامى خود حتّى شهروندان غيرنظامى از همه‌جا بى‌خبر آمريكايى را نيز به عنوان نمونه‌هاى آزمايشگاهى به كار گرفته و از آنان به صورت حيوانات آزمايشگاهى براى تست عواملى همچون گاز خردل، گاز اعصاب، داروهاى روان‌گردان، باكترى‌ها و ويروس‌هاى گوناگون استفاده كرده است كه در ادامه، به تفصيل به اين موضوع خواهيم پرداخت.

در اينجا، با يادآورى برخى از جنايات انجام گرفته در مسير دستيابى به تسليحات بيولوژيك، اين موضوع را مطرح مى‌كنيم كه نظامى كه مسلّح به پيشرفته‌ترين نوع اين سلاح‌هاست و به‌رغم تعهّدات بين‌المللى خود، هم اكنون نيز تحقيقات مرتبط را ادامه مى‌دهد و حتّى در حقّ شهروندان خود، اعمّ از كودكان، زنان و بيماران نيز اغماضى ندارد، تا چه اندازه مى‌تواند براى ديگر ملّت‌ها خطرناك و عارى از هرگونه نگاه انسانى باشد.

آزمايش‌هاى مرتبط با تسليحات و عوامل بيولوژيك در آمريكا، چيز جديدى نيست و حدّاقل به دهه سى ميلادى بر مى‌گردد. در طى جنگ سرد، هزاران شهروند آمريكايى قربانى آزمايش‌هاى پرتودهى در مركز انرژى اتمى و ديگر مراكز دولتى شدند و حتّى بعد از امضاى معاهده بين‌المللى منع آزمايش‌ها و توليد تسليحات و عوامل بيولوژيك در سال ١٩٧٢ م. اين كار در آمريكا ادامه يافت و چنان‌كه اشاره شد، بعد از يازده سپتامبر ٢٠٠١ م. به يك جهش بزرگ ناگهانى و سؤال‌برانگيز نيز دست يافت.

در سال ٢٠٠١ م. سندى از وزارت دفاع آمريكا به دست آمد كه نشان مى‌داد در طى سال‌هاى ١٩٦٢ تا ١٩٧٣ م. هزاران سرباز آمريكايى به طور عمدى در معرض عوامل شيميايى و بيولوژيك قرار گرفته‌اند. عواملى مانند گاز اعصاب، گاز سارين، باكترى اى كولاى(E -coli) ، باكترى باسيلوس گلوبيجى(Bacillus globigii) ، سياه زخم و طاعون بر روى افراد بى‌خبر كه هيچ حفاظتى هم نمى‌توانستند از خود انجام دهند، روى داده است. شايان ذكر است كه اين گزارش فقط دو روز پس از حملات يازده سپتامبر، پخش شد و در آن بحبوحه هيچ‌گونه توجّهى را به خود جلب نكرد.

در سال‌هاى اخير، ظهور بيمارى‌هايى، مانند ايدز، بيمارى لژيونرى، هپاتيت‌C ، جنون گاوى، ويروس‌هاى عامل خونريزى، تب لاسا، سندرم خستگى مزمن، بيمارى جنگ خليج‌فارس و بيمارى‌هاى ديگر، سؤالاتى در مورد منشأ آنها ايجاد كرده است. بر اساس گزارش‌هاى علمى، در هشت دهه از قرن بيستم، آمار مرگ و مير ناشى از بيمارى‌هاى مسرى در آمريكا، در حال كاهش بوده است؛ امّا به يكباره از سال ١٩٨١ تا ١٩٩٥ م. اين آمار ٥٨% افزايش يافته است.

در زير، فهرست كوتاهى از جنايات پرهياهوترين مدّعى حقوق بشر و ارزش‌هاى انسانى در زمان كنونى را ارائه مى‌دهيم.

در سال ١٩٣٢ م.، اداره خدمات بهداشتى عمومى آمريكا مراحل نهايى بيمارى سيفليس را بر روى ٣٩٩ سياه‌پوست منطقه «تاسكيگ» در «آلاباماى آمريكا» آزمايش كرد. بوميان هيچ اطّلاعى از اصل موضوع نداشته و تصوّر مى‌كردند از طرف دولت آمريكا خدمات بهداشتى براى ايشان در نظر گرفته شده است. اين بررسى به آزمايش تاسكيگ(Tuskegee Experiment) معروف شد و براى اين بود كه مشخّص شود چقدر طول مى‌كشد كه انسان در اثر ابتلا به سيفليس بميرد. اين افراد به سيفليس مبتلا شده و با مرگ دردآورى از بين رفتند.

در سال ١٩٤٠ م.، چهارصد نفر از زندانيان «شيكاگو» به بيمارى مالاريا آلوده شدند تا تأثير داروهاى جديد عليه اين بيمارى ارزيابى شود. اين بيمارى به صورت عفونت حاد، در بيشتر موارد وخيم و گاهى طولانى و با ويژگى‌هاى تب متناوب و لرز، كم‌خونى و بزرگى طحال و گاه با ويژگى‌هاى ساده يا كشنده ديگر خودنمايى مى‌كند. اهمّيت اين بيمارى به خاطر شيوع زياد و مرگ‌ومير قابل توجّه است.

در سال ١٩٤٢ م.، چهار هزار سرباز تحت تأثير گاز خردل قرار گرفتند. اين آزمايش تا ١٩٤٥ م. ادامه يافت. اين گاز داراى اثرات مخرّب بر روى پوست، سيستم تنفّسى و دستگاه گوارش بوده و سرطان‌زا است.