حضرت صادق (ع) فرمودند: «هر آينه خداوند به خاطر آن كسى كه نماز مى‌خواند از شيعيان ما، (بلا را) دفع مى‌كند، از آن كسى كه نماز نمى‌خواند از شيعيان ما و اگر همگى نماز را ترك كنند، هر آينه (همگى آنها) هلاك مى‌شوند و خداوند به خاطر آنكه زكات دهد از شيعيان ما، دفع كند از آنكه زكات نمى‌پردازد و اگر همگى زكات ندهند، هلاك مى‌گردند. همانا خداوند به خاطر آنكه از شيعيان ما حجّ مى‌كند از آنكه حجّ نمى‌گزارد (بلا را) دفع كند و اگر به ترك حجّ اتّفاق كنند، هر آينه هلاك مى‌شوند و اين است گفتار خداى عزّوجلّ: «و اگر نبود كه خداوند برخى را به برخى ديگر كنار نهد، هر آينه زمين تباه مى‌شد؛ ليكن خدا داراى فضل است بر همه جهانيان» سپس فرمودند: «به خدا سوگند! اين آيه جز درباره شما نازل نگشته و ديگرى جز شما از آن مقصود نيست.»[١]

جايگاه شيعيان در هستى‌

عمروبن ابى‌المقدام در حديثى از امام صادق (ع) روايت كرده است كه فرمودند:

«آگاه باشيد كه به راستى هر چيزى را گوهرى است و گوهر فرزندان آدم، محمّد (ص) است و پس از آن حضرت، ما و شيعيانمان هستيم. خوشا بر شيعيان ما كه چه نزديكند به عرش خداى عزّوجلّ و چه نيكو است رفتار خداى عزّوجلّ نسبت به آنان در روز قيامت.

به خدا سوگند! اگر بر مردم، بزرگ و گران نمى‌آمد و خود شيعيان را خودبينى فرا نمى‌گرفت، فرشتگان رو در رو به آنها سلام مى‌كردند. به خدا سوگند! هيچ بنده‌اى از شيعيان ما نيست كه قرآن را ايستاده در حال نماز بخواند، جز آنكه در برابر هر حرفى از آن، صد حسنه به او دهند و اگر نشسته در نماز، قرآن بخواند، به هر حرفى پنجاه حسنه به او مى‌دهند و شخص خموش از شيعيان ما ثواب قرآن‌خوان مخالفان را دارد. شما به خدا سوگند! در بسترهاى خود خفته‌ايد و مزد مجاهدان (در راه خدا) را داريد و شماها در نماز هستيد و ثواب صف بستگان در راه خدا را داريد. شماييد به خدا قسم! آن كسانى كه خداى عزّوجلّ در باره‌اشان فرموده است: «كينه‌اى كه در سينه‌اشان بوده است، كنده‌ايم و برادرانه بر تخت‌ها، روبه روى هم هستند.»

به راستى كه شيعيان ما چهار چشم دارند: دو چشم در سر و دو چشم در دل. آگاه باشيد كه همه اين طورند؛ ولى خداى عزّوجلّ چشم‌هاى شما را بينا كرده و چشم‌هاى آنان [دشمنان‌] را كور كرده است.»[٢]

تجلّى نور يك شيعه بر موسى (ع)

مؤلّف «بصائر الدّرجات» به سندى كه تا امام ششم رسيده است، نقل مى‌كند كه ايشان فرمودند: «كرّوبيين گروهى از شيعيان ما هستند از آفريده‌هاى نخست خدا. آنها را در پس عرش نهاده‌اند. اگر نور يكى از آنها را بر اهل زمين پخش كنند، آنها را بس است.» آنگاه فرمودند: «چون موسى از پروردگارش آنچه را نبايد خواست، به يكى از كرّوبيان فرمود تا بر كوه تجلّى كرد و آن را نرم ساخت و گرد نمود.»[٣]

شفاعت براى مؤمنان گناهكار است‌

امام صادق (ع) فرمودند: «هنگامى‌كه روز قيامت فرا رسد، ما در مورد گناهكاران از شيعيانمان شفاعت مى‌كنيم؛ ولى نيكوكارانشان را خداوند نجات داده است.»[٤]

بهشت براى شيعيان آفريده شده‌

ابو حمزه گفت: از امام صادق (ع) شنيدم كه فرمودند: «شما (شيعيان) براى بهشت آفريده شده‌ايد و بهشت نيز براى شما آفريده شده است. نامتان از نيكوكاران و اصلاح‌گران است و از خدا راضى و خشنوديد؛ چون او از شما خشنود است و فرشتگان برادران شما در كارهاى نيكند. پس در كار خير بكوشيد.»[٥]

مؤمن، علّت نجات از عذاب الهى‌

امام باقر (ع) فرمودند: «همانا خدا به واسطه يك مؤمن، نابودى را از يك قريه برمى‌دارد.»[٦]

مؤمنى كه شفاعت مى‌كند/ مى‌شود

امام صادق (ع) فرمودند: «مؤمن بر دو گونه است:

١. مؤمنى كه به شروطى كه خدا با او نموده، وفا كرده است و او همراه پيغمبران و صدّيقان و شهيدان و شايسته‌كاران است و اينها چه رفقاى خوبى هستند و اين مؤمنى است كه شفاعت مى‌كند، نه آنكه شفاعت شود و او از كسانى است كه هراس‌هاى دنيا و آخرت به او نمى‌رسد؛

٢. مؤمنى كه گاهى او را لغزانيده (گناهى مرتكب شده است)؛ او مانند ساقه نازك گياه است كه باد به هر جانبش كج كند، كج مى‌شود و او از كسانى است كه هراس‌هاى دنيا و آخرت به او مى‌رسد و برايش شفاعت مى‌شود و عاقبتش به خير است.»[٧]

ارتباط ارواح شيعيان با يكديگر

جابر جعفى مى‌گويد: در برابر امام باقر (ع) بودم كه دل گرفته شدم، به حضرت عرض كردم:

گاهى بدون اينكه مصيبتى به من رسد يا ناراحتى‌اى به سرم ريزد، اندوهگين مى‌شوم تا آنجا كه خانواده و دوستم اثرش را در رخسارم مشاهده مى‌كنند. فرمودند: «آرى. اى جابر! خداى عزّوجلّ مؤمنان را از طينت بهشتى آفريد و از نسيم روح خويش در آنها جارى ساخت. از اين رو است كه مؤمن برادر پدر و مادرى مؤمن است، (زيرا طينت به منزله پدر و نسيم به جاى مادر است) پس هرگاه به يكى از آن ارواح در شهرى اندوهى رسد، آن روح ديگر اندوهگين مى‌شود؛ زيرا از جنس اوست.»[٨]

دوستى اهل بيت و شيعيان، وديعه خداوند در دل‌هاى مؤمنان‌

رسول خدا (ص) فرمودند: «همانا خدا اسلام را آفريد، پس براى او ميدانى ساخت و نورى قرار داد و حصارى نهاد و ياورى نيز برايش مقرّر كرد. امّا ميدان اسلام، قرآن است و امّا نورش حكمت و حصارش نيكى و