ابى‌خالد كابلى مى‌گويد: از امام باقر (ع)، از تفسير قول خداى عزّوجلّ «بگرويد به خدا و رسولش و نورى كه ما فرو فرستاديم» پرسيدم. فرمودند: «اى ابوخالد! مقصود از نور، به خدا! نور ائمّه از خاندان محمّد (ص) است تا روز قيامت. هم ايشانند به خدا نور خدا كه فرو فرستاده و هم آنانند به خدا نور خدا در آسمان و زمين، به خدا، اى ابا خالد! نور امام در دل مؤمنان از پرتو خورشيد تابان در روز روشن‌تر است، به خدا! آنها دل مؤمنان را نورانى كنند و خداى عزّوجلّ نورشان را از هر كه خواهد محجوب دارد تا دلشان تاريك گردد. به خدا، اى اباخالد! بنده‌اى ما را دوست ندارد و پيروى نكند تا خدا دلش را پاك كند و خدا دل بنده‌اى را پاك نكند تا تسليم ما شود و با ما در سازش و صفا باشد و چون نسبت به ما در صلح و صفا باشد، خدا او را در سختى، حساب سالم دارد و از فزع بزرگ روز قيامت، آسوده‌اش كند.»[١]

مؤمن، آشنا و تسليم ١٢ امام‌

يكى از دو امام باقر يا صادق (ع) فرمودند: «بنده مؤمن نباشد تا خدا و رسولش و همه امام‌ها و امام زمانش را بشناسد و در كارهايش، به امام زمانش مراجعه كند و تسليم او باشد» سپس فرمودند: «چگونه آخرى را بشناسد و او نسبت به اوّلى جاهل باشد؟!»[٢]

مذهب شيعه، نعمت خدادادى است‌

فضيل‌بن يسار مى‌گويد: به امام صادق (ع) گفتم: مردم را به مذهب شيعه فرا بخوانيم؟ فرمودند: «اى فضيل! نه. به راستى چون خدا خير بنده‌اى را بخواهد به فرشته‌اى فرمان دهد: گردنش را بگيرد و او را خواه ناخواه وارد اين مذهب كند.»[٣]

شيعيان، «اولوالالباب» اند

جابر مى‌گويد: امام باقر (ع) در تفسير قول خداى عزّوجلّ «آيا برابرند كسانى كه مى‌دانند و آن كسانى كه نمى‌دانند؛ همانا صاحب‌دلان (اولوالالباب) يادآور مى‌شوند» فرمودند: «همانا ما آن كسانى هستيم كه مى‌دانيم و آن كسانى كه نمى‌دانند، دشمنان ما هستند و صاحبدلان شيعيان ما هستند.»[٤]

نام شيعيان در دفتر مخصوصى ثبت است‌

عبدالله‌بن جندب مى‌گويد: امام رضا (ع) به او نوشتند: «امّا بعد، به راستى محمّد (ص) امين خدا بود در خلقش و چون وفات كرد ما خانواده وارثانش بوديم و ما امناى خدائيم در زمين خدا، نزد ما است علم بلاها و مرگ و ميرها و انساب عرب و علم پيدايش اسلام (و زايش بر اسلام) و به راستى ما هر مردى را ببينيم، مى‌شناسيم كه از روى حقيقت مؤمن است يا منافق. شيعيان ما به نام خودشان و پدرشان ثبت دفترند، خدا از ما و آنها تعهّد گرفته، شيعيان ما از سرچشمه ما آب مى‌نوشند و به راه ما مى‌روند. جز ما و آنها كسى در كيش اسلام نيست [...]»[٥]

شيعيان كشتى و امامان ناخدايند

فيض بن مختار مى‌گويد: من حضور امام صادق (ع) بودم كه ابوالحسن، موسى (ع) آمدند و من به او چسبيدم و او را بوسيدم. امام صادق (ع) فرمودند: «شما شيعه، كشتى هستيد و اين ملّاح و كشتيبان شما است.»[٦]

شيعيان، برگ‌هاى شجره طيبه‌

از عمرو بن حريث مى‌گويد: از امام صادق (ع) قول خدا كه فرموده است «مانند درخت خوبى كه ريشه‌اش بر جا است و شاخه‌اش در آسمان است» پرسيدم. در پاسخ فرمودند: «رسول خدا (ص) اصل آن است و اميرالمؤمنين (ع) شاخه و فرعش امامان از نژادشان، شاخه‌هايش و جوانه‌هايش و دانش ائمّه، ميوه‌اش و شيعيان با ايمان، برگ‌هايش. آيا در اين درخت، چيز زيادى هست؟»

گفتم: نه، به خدا! فرمودند: «به راستى چون مؤمنى متولّد شود، برگى در آن درخت برويد و چون مؤمنى بميرد، برگى از آن بيفتد.»[٧]

دعاى هزارباره امام براى شيعيان‌

از اسحاق بن جرير نقل شده كه امام صادق (ع) به او فرمودند:

«مادر من از كسانى بود كه ايمان داشت و با تقوى و خوش كردار بود و خدا خوش كرداران را دوست مى‌دارد.» آنگاه فرمودند: «مادرم گفت: كه پدرم (يعنى امام باقر (ع)) فرمودند: اى امّ فروه! به راستى من هر آينه نزد خدا دعا مى‌كنم براى گناهكاران از شيعيان ما در هر روز و شب هزار بار؛ زيرا ما به مصيبت‌ها صبر مى‌كنيم و مى‌دانيم چه ثوابى دارد و آنها ندانسته صبر مى‌كنند.»[٨]

خلقت شيعيان‌

مراتب آفرينش انوار

بشربن ابى‌جعفر از حضرت صادق (ع) نقل كرد كه فرمودند: «خداوند محمّد (ص) را از طينتى از گوهرى زير عرش آفريد. در سرشت او