آن را براى ما خاندان قرار داده است؛ همچنان كه شب قدر را براى پيامبر (ص) ما قرار داده است. پس بر دعا و ثناى خداوند تعالى بكوشيد كه هر كس در اين شب صد مرتبه خداوند را تسبيح گويد، صد مرتبه حمدش را بر زبان جارى سازد، صد مرتبه زبان به تكبيرش گشايد و صد مرتبه ذكر يگانگى (لا اله الا الله) او را به زبان آورد، خداوند از سر فضل و احسانى كه بر بندگانش دارد، همه گناهانى را كه او انجام داده، بيامرزد و درخواست‌هاى دنيوى و اخروى او را برآورده سازد؛ چه درخواست‌هايى كه بر خداوند اظهار كرده و چه درخواست‌هايى كه اظهار نكرده و خداوند با علم خود بر آنها واقف است ...»[١]

آنچه ذكر شد بخشى از روايات فراوانى است كه در فضيلت شب و روز نيمه شعبان وارد شده‌اند.[٢] امّا بايد دانست شرافت اين شب خجسته، علاوه بر همه آنچه كه بيان شد، به اعتبار مولود مباركى است كه در اين شب، قدم به عرصه خاك نهاده است. وجود مقدّسى كه سال‌ها پيش از تولّدش، مژده ميلاد او به مسلمانان داده شده بود و شايد همه عظمت اين شب و تكريم و بزرگداشتى كه در كلمات معصومان (ع)، از آن شده است به سبب وجود همين مولود مبارك باشد؛ چنان‌كه بزرگانى چون سيد بن طاووس به اين موضوع اشاره كرده و بر همگان لازم دانسته‌اند كه در اين شب، خداى خويش را به سبب منّت بزرگى كه با ميلاد امام عصر (ع)، بر آنها نهاده سپاس گويند و تا آنجا كه توان دارند شكر اين نعمت الهى را به جاى آورند.[٣]

در يكى از دعاهايى كه در شب نيمه شعبان وارد شده است، چنين مى‌خوانيم:

«اللّهم بحقّ ليلتنا هذه و مولودها و حجّتك و موعودها الّتى قرنتَ إلى فضلها فضلًا فتمّت كلمتك صدقا و عدلًا لامبدلّ لكلماتك ...؛[٤]

بار خدايا! تو را مى‌خوانيم به حقّ اين شب و مولود آن و به حقّ حجّتت و موعود اين شب، كه فضيلتى ديگر بر فضيلت آن افزودى و سخن تو از روى راستى و عدالت به حدّ كمال رسيده و هيچ كس را ياراى تبديل و تغيير سخنان تو نيست.»

مطابق روايت‌هاى بسيارى كه شيعه و اهل سنّت آنها را نقل كرده‌اند، ميلاد خجسته امام عصر (ع)، در شب نيمه شعبان سال ٢٥٥ ق. واقع شده و باعث مزيد فضيلت اين شب مبارك گشته است.[٥]

اميدواريم كه خداوند به بركت مولود با عظمت شب نيمه شعبان، به همه ما توفيق درك فضيلت‌هاى اين شب خجسته را عطا فرمايد و همه ما را از زمره ياوران و خدمتگزاران مولود اين شب قرار دهد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. ابن طاووس، على بن موسى، أقبال الأعمال، ص ٢١٢؛ المجلسى، محمّدباقر، بحارالانوار، ج ٩٨، ص ٤١٣.

[٢]. ابن طاووس، على بن موسى، همان، صص ٢١٧- ٢١٦.

[٣]. همان، ص ٢١٤.

[٤]. سوره دخان (٤٤)، آيه ٤. لازم به توضيح است كه غالب مفسّران آيه ياد شده را ناظر به شب قدر دانسته‌اند. ر. ك: الطباطبايى، سيد محمّدحسين، تفسير الميزان، ج ١٨، ص ١٣٠.

[٥]. ابن طاووس، على بن موسى، همان، ص ٢٢٠.

[٦]. المجلسى، محمّد باقر، همان، ج ٩٤، ص ٨٧، ح ١٢.

[٧]. ابن طاووس، على بن موسى، همان، ص ٢٠٩؛ المجلسى، محمّد باقر، همان، ج ٩٤، ص ٨٥، ح ٥؛ الصدوق، محمّد بن على بن الحسين، همان، ج ٢، ص ٤٢٤، ح ١.

[٨]. براى مطالعه بيشتر در اين زمينه ر. ك: ابن طاووس، على بن موسى، همان، صص ٢٣٧- ٢٠٧؛ المجلسى، محمّد باقر، همان.

[٩]. ابن طاووس، على بن موسى، همان، ص ٢١٨.

[١٠]. همان، ص ٢١٩.

[١١]. ر. ك: الكلينى، محمّد بن يعقوب، الكافى، ج ١، ص ٥١٤، الصدوق، محمّد بن على بن الحسين، كمال الدّين و تمام النعمة، ج ٢، ص ٤٣٢؛ شبراوى، عبداللّه بن محمّد، الأتّحاف بحبّ الأشراف، ص ١٧٩؛ ابن صبّاغ المالكى، نورالدّين على بن محمّد، الفصول المهمّة فى معرفة الأئمّة، ص ٣١٠.