ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣١ - ١٠- ١ افزايش فتنه ها و بلايا در آخرالزّمان

حضرت آيت الله صافى گلپايگانى در كتاب خود، بيش از ١١٠ روايت در زمينه فتنه‌هاى آخرالزّمان بر شمرده‌[١] كه تنها در يكى از آنها به ١٢٤ رويداد ناگوار سياسى، فرهنگى و اجتماعى كه در دوران آخرالزّمان رخ مى‌دهد، اشاره شده است.[٢]

به دليل گستردگى و گوناگونى فتنه‌ها، آشوب‌ها و رويدادهاى مختلف سياسى، اجتماعى و زيست محيطى كه در آخرالزّمان رخ مى‌دهد، قطعاً نمى‌توان به بيان يك روايت در اين زمينه بسنده كرد؛ ولى در اينجا به جهت رعايت اختصار، به بيان روايتى كه از امام محمّد باقر (ع) در زمينه فتنه‌هاى آخرالزّمان نقل شده است، بسنده مى‌كنيم‌[٣] در روايت ياد شده، چنين آمده است:

«مهدى [موعود] آشكار نمى‌شود؛ مگر در حالتى كه ترس شديد، مردم را فراگرفته؛ زلزله‌ها، فتنه [ها] و بلاها [بر آنها] وارد شده و پيش از آن [بيمارى‌] فراگير شده طاعون، شمشيرى برّان در ميان عرب افتاده، اختلاف شديدى در بين مردم به وجود آمده و دين آنها دچار پراكندگى گشته و حال آنها دگرگون شده است تا آنجا كه مردم، صبح و شام به دليل [رفتارهاى بسيار ناشايستى كه‌] از مردمان نابه‌كار مى‌بينند و [همچنين ديدن‌] صحنه‌هاى به جان هم افتادن آنها، آرزوى مرگ مى‌كنند. پس، خروج او در هنگامى رخ مى دهد كه نااميدى از گشايش فراگيرتر شده است. پس خوشا به حال كسى كه او را دريابد و از يارانش باشد و بدا به حال كسى كه با او و امرش مخالفت كند.»[٤]