در اينكه آيا مى‌شود حضوراً به خدمت خضر رسيد يا نه، باز روايات دو دسته هستند، دسته اوّل آنهايى مى‌باشند كه امكان رؤيت را نفى كرده، حتّى از امامان معصوم. مثلًا از امام رضا (ع) نقل شده كه فرمود: «و اءنه لياءتينا فيسلم فنسمع صوته و لا نرى شخصه ...؛ خضر نزد ما مى‌آيد و به ما سلام مى‌كند، پس ما صدايش را مى‌شنويم؛ ولى شخص او را نمى‌بينيم.» همچنين از حضرت رضا (ع) روايت شده كه «هنگامى كه رسول خدا (ص) رحلت كرد، شخصى در خانه اهل بيت آمده و به آنان تعزيت و تسليت گفت، اهل بيت صدايش را مى‌شنيدند؛ امّا شخص او را نمى‌ديدند، حضرت على (ع) فرمود: «اين خضر است كه آمده و مصيبت پيامبر (ص) را به شما تعزيت مى‌دهد.» از امام زين العابدين (ع) شبيه آنچه كه گذشت، نقل شده است.

دسته دوم رواياتى هستند كه از آنها چنين برمى‌آيد: علاوه بر اينكه معصومان صداى خضر را مى‌شنيدند، شخص او را نيز مى‌ديدند و گاهى هم ياران امام با خضر ملاقات مى‌كردند.

و بارها ديده شده كه به حضور امامان رسيده و سؤالاتى از آنان پرسيده كه در برخى موارد پاسخ پرسش‌ها را به فرزند معصومشان واگذار كرده‌اند.

همان‌گونه كه روايت شده، امام باقر (ع) در حج بودند، مردى به حضور امام رسيد و دو زانو نشست و از آن حضرت سؤالى كرد. امام باقر (ع) فرمودند: «از فرزندم جعفر (ع) بپرس.»

و در آخر خبر آمده كه امام باقر (ع) فرمود: «اين خضر است.»

همچنين از ملاقات‌هاى مكرّر خضر با حضرت امير (ع) گفته شده است كه هم ميثم تمّار و هم شرطه الخميس شخص خضر را ديده بودند. آنها گمان برده بودند كه او دشمن على (ع) است و از تاريكى شب استفاده كرده تا على را ترور بنمايد. همچنين از ملاقات و گفت‌وگوى مكرّر خضر با امام زين‌العابدين (ع) در مدينه گفته شده است و در بين راه مكّه و مدينه امام صادق (ع) چوبى از درخت طوبى را جهت رفع تشنگى داوود رقّى، به وسيله او فرستاده است.

خضر (ع) با اهل بيت (ع) تماس حضورى داشته؛ بلكه بسيارى اوقات كارهاى معصومان را نيز انجام مى‌داده است؛ امّا نسبت به ساير مردم در زمان حيات معصومان گاه‌گاهى مورد رؤيت بوده است و امّا در زمان غيبت، همانند خود امام زمان (ع) جز در موارد بسيار نادر، براى احدى قابل رؤيت و شناسايى نمى‌باشد.