ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٧ - امكان ارتباط غيرمستقيم
شما را فراموش نمىكنيم. اگر غير از اين بود، بلاها بر شما نازل مىشد و دشمنان شما را ريشهكن مىكردند. پس تقواى الهى را رعايت كنيد و با اطاعت خدا، ما را در درمان فتنهاى كه به شما رو آورده است، يارى كنيد. فتنهاى كه در آن بدكاران مىلغزند و صالحان محفوظ مىمانند و اين فتنه، علامت نزديك شدن حركت ما و جدا شدن بد و نيك شما از يكديگر، به واسطه عمل كردن و نكردن به دستورات ماست.
«وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ؛[١]
و خداوند نور خود را (عظمت اهل بيت را) تماماً ظاهر كند، هر چند مشركان كراهت داشته باشند.»
آنچه در اين نامه و بيانات گهربار حضرت ولى عصر (عج) جلب توجّه مىنمايد، خطابى است كه در ابتداى اين نامه به شيخ مفيد دارند، آنجا كه مىفرمايند:
«به برادر محكم و استوارم و دوستم كه به راه راست هدايت شده، جناب شيخ مفيد، خداوند هميشه عزّتش دهد.
از طرف كسى كه خداى تعالى ولايت خود را به او سپرده و از مخلوقات براى او پيمان گرفته است.»
حضرت سفارش مهمّى كه براى تمام شيعيان و محبّان خود داشتند، در اين نامه اينگونه بيان مىدارند كه:
«پس هر كدام از شماها بايد كارى كند كه به محبّت ما نزديك شود و از كارى كه ما را ناراحت مىكند و به غضب در مىآورد، اجتناب نمايد؛ زيرا خداوند مردگان را به طور ناگهانى زنده مىكند، در آن وقتى كه توبه كردن فايدهاى ندارد و پشيمانى از كارهاى بد، سودى نبخشد.»
زندگى سراسر پر بركت شيخ مفيد (ره) كه مقرون به دعاى خاصّ حضرت ولى عصر (عج) شده بود، به هنگام رحلت ايشان نمايان گشت. يادگارى كه حضرت براى او به ارمغان گذاشت و بر سر مزار او حكّ شد، تكميل اين محبّت و دوستى بىشائبه است.
حضرت ولى عصر، ارواحنا له فداه، حقّ ولايت و محبّت خويش را ادا كرده و اشعارى در رثاى فقدان اين عالم بزرگ شيعه مرقوم فرمودند كه بر روى سنگ قبر ايشان نوشته شد و مضمون آن، علاقه متقابل حضرت به اين فقيد وارسته را نشان مىدهد.[٢]
از آنچه كه بيان شد، مىتوان نتيجه گرفت كه جاى تعجّب نخواهد بود كه اهل بيت پيامبر (ع)- كه قرآن طهارت مطلق و كامل آنها را تضمين كرده و حضرت مهدى (عج) كه به تصريح روايات، جزو اهل بيت است و مقامش حتّى از حضرت عيسى (ع) بالاتر است- بر قلوب و احوالات باطنى مردم اشراف داشته باشد و آنان را به اذن الهى هدايت كرده و متحوّل سازد.
البتّه برخوردارى از اين عنايت، ارتباط بسيار تنگاتنگى با تقوا و پاك بودنِ سرشتِ شخصى دارد كه با نَفَسِ مسيحايى امام عصر (عج) زندگى جديد و سراسر نور و عاقبت خير را براى خود رقم زند.
همانگونه كه در قسمت تشرّفات اشاره شد، در زمان غيبت كبرا اين امكان وجود دارد كه به اذن الهى و صلاحديد امام، كسانى به حضور ايشان شرفياب شوند و به گونههاى مختلف از محضرش فيض ببرند. تعداد اينگونه افراد كه به اين ديدار مفتخر شدهاند از حدّ شمارش بيرون است.
زمينهسازى براى ملاقات با حضرت، به دست خود افراد است كه مهمترين شرط ديدار، همان پاكى و تقواى الهى است كه آنان را تا حدّ زيادى به امامشان نزديك مىسازد. بعضى از كسانى كه به توفيق ملاقات با حضرت رسيدهاند، از هدايتهاى معرفتى و ظاهرى آن حضرت به درجات مختلف بهرهمند شدهاند و اين مطلب يكى از مهمترين فوايد وجود امام (ع) در زمان غيبت است.
شايان ذكر است كه ملاقات با حضرت به شيعيان يا مسلمانان منحصر نمىشود و در كتاب «تشرّفات» و كتاب «شفايافتگان مسجد مقدّس جمكران»، نام و نشانى آنها نوشته شده است كه براى اطّلاع بيشتر مىتوان به اين منابع مراجعه كرد.
اهل تسنّن هم تشرّفات فراوانى داشتهاند كه در كتاب «تشرّفات اهل سنّت به محضر ولى عصر (عج)» بيان شده و داستان توسّلات و حتّى حضورشان در «مسجد مقدّس جمكران» و گرفتن حاجات و رفع گرفتارىهايشان در آن ثبت شده است كه در پايان اين مقاله به ذكر نمونهاى از آن براى تيمّن و تبرّك بسنده مىكنيم.
يكى از علماى اهل سنّت به نام شيخ حسن عراقى كه اهل سير و سلوك و مرد پهلوانى بوده، به شيخ عبدالوهّاب شعرانى صاحب كتاب «لواقح الانوار» مىگويد: رفيق! دوست دارى زندگىنامه مرا بدانى؟ شعرانى مىگويد: بله.
شيخ حسن مىگويد: من در سنّ هفده، هجده سالگى جوان