ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٨ - آداب انتظار، اخلاق منتظر
٨. گرفتن معارف دين از دينشناسان امين و رجوع به علما: امام مهدى (ع) مىفرمايند: «و امّا درباره اتّفاقات مهم، به راويان حديث ما رجوع كنيد كه آنان حجّت من بر شما هستند و من نيز حجّت خدا بر آنها هستم».[١] امام هادى (ع) نيز مىفرمايند: «در زمان غيبت قائم ما، اگر نبودند دانشمندانى كه مردم را به سوى خدا دعوت، به طرف او راهنمايى كنند و با دلايل و براهين الهى از آيين او دفاع كنند؛ دست بندگان مستضعف را بگيرند و آنها را از دامهاى شيطان و شبكههاى ناصبيان (دشمنان سرسخت اهل بيت (ع)) نجات دهند، هيچ كس باقى نمىماند مگر اينكه از دين خدا مرتد مىشد، امّا آن دانشمندان رشته دلهاى ضعفاى شيعه را مىگيرند، همچنانكه ناخداى كشتى، سكّان كشتى را مىگيرد. آنها نزد خداى عزّوجلّ از هر طبقهاى برترند».[٢]
٩. آمادگى نظامى: امام صادق (ع) فرمودند: « [بايد] هر يك از شما براى خروج حضرت قائم (ع) [سلاحى] مهيّا كند هر چند كه يك تير باشد، كه خداى تعالى هرگاه چنين نيّتى در او ببيند، اميدوارم عمرش را طولانى كند».[٣]
١٠. تقيّه: امام رضا (ع) فرمودند: «همانا گرامىترين شما نزد خدا، با تقواترين و پاىبندترين شما به تقيّه است. عرض شد: اى پسر پيامبر خدا! تا كى؟ فرمود: تا روزگار آن زمان معين و آن روزگار قيام قائم ماست. پس هر كه پيش از قيام قائم ما تقيه را ترك كند از ما نيست».[٤] امام على (ع) فرمود: «و آن زمانى است كه در آن نجات نمىيابد، مگر هر مؤمن بىنام و نشان كه اگر [در مجالس] حضور يابد شناخته نشود و هر گاه غايب باشد در جستجويش بر نيايند. اينان چراغهاى هدايت و روشنگران راه شبروانند، كه به فساد و سخنچينى در ميان مردم آمد و شد نكنند و دهان به غيبت مردم و ياوهگويى نگشايند، خداوند درهاى رحمتش را براى آنان باز و سختى عذابش را از ايشان برطرف مىنمايد. اى مردم؛ زمانى بر شما خواهد رسيد كه اسلام در آن واژگون مىشود همچنانكه ظرف واژگون گردد و آنچه در آن است بريزد ...».[٥]
١١. دعا: حضرت صادق (ع) خطاب به ابن سنان فرمودند: «به زودى در شبههاى خواهيد افتاد و بدون نشانهاى نمايان و امامى رهنما خواهيد ماند. از اين شبهه رهايى نيابد مگر آن كس كه دعاى غريق را بخواند. عرض كردم دعاى غريق چگونه است؟ فرمود: مىگويى: «يا الله يا رحمن يا رحيم يا مقلّب القلوب ثبّت قلبى على دينك؛ خدايا! بخشايشگرا! مهربانا! اى دگرگونساز دلها! دل مرا بر دينت استوار گردان. عرض كردم اى دگرگونساز دلها و انديشهها! دل مرا بر دينت استوار گردان. فرمود: البتّه خداى دگرگونساز دلها و انديشههاست، امّا تو همان بگو كه من مىگويم: اى دگرگونساز دلها! دل مرا بر دينت استوار ساز».[٦]
همچنين از سيّد بن طاووس دعايى در ضمن حديث غيبت حضرت مهدى (ع) نقل شده كه به ذكر آن مىپردازيم.
راوى مىگويد عرض كردم: شيعيانت چه كار كنند؟ فرمود: بر شما باد بر دعا كردن و انتظار فرج كشيدن تا آنجا كه مىگويد: عرضه داشتم: به چه چيزى دعا كنيم؟ فرمود: مىگويى: «بار خدايا! تو خودت و فرستادهات و فرشتگانت و پيغمبرت و واليان امرت را به من شناسانيدى، بار خدايا من نگيرم جز آنچه تو عطا كنى و هيچ نگهدارندهاى جز تو برايم نيست، بارخدايا! مرا از منازل دوستانت دور مگردان و دلم را پس از آنكه هدايت كردهاى منحرف منما، بار خدايا! مرا به ولايت كسى كه اطاعتش را بر من واجب ساختهاى، هدايت فرماى».[٧]
١٢. مراجعه به كتب دانشمندان امين و اصيل: امام صادق (ع) به مفضّل بن عمر فرمود: «بنويس و دانش خود را در ميان برادرانت منتشر كن و چون (خواستى) بميرى، آن را به پسرانت ميراث بده، زيرا بر مردم زمانهاى، پرآشوب مىرسد كه در آن زمان جز با كتابهايشان همدم نشوند».[٨]
١٣. همكارى بين شيعيان و حديثشناسى: امام باقر (ع) فرمودند: «بايد كه توانمندان شما ضعيفانتان را تقويت كنند و ثروتمندان شما فقيرانتان را يارى رسانند و سرّ ما (اهل بيت) ر افشا نكنيد و امر ما را برملا ننماييد و هرگاه حديثى از جانب ما به شما رسيد كه بر آن يك يا دو شاهد از قرآن يافتيد پس آن را قبول كنيد وگرنه