خوانندگان گرامى موعود با نام و قلم محقق و نويسنده ارجمند، جناب آقاى شيخ على كورانى آشنا هستند. تسلّط و احاطه ايشان بر منابع و مآخذ روايى مربوط به آخرالزّمان، چندى پيش، حتّى سفير يمن را به ديدار و گفت‌وگوى با وى كشاند تا درباره تحولّات اخير يمن و ويژگى‌هاى يمانى و تطبيق آن با حركت كنونى شيعيان در آن كشور- اگرچه برخلاف ميل و خواست خود و دولت متبوعش- كسب اطلاع كند. پرونده يمن در موضوع سرزمين‌هاى درگير واقعه شريف ظهور موجب بود تا به حضور ايشان برسيم و در خصوص نقش يمن و شخصيت‌هاى آن در عصر ظهور، صميمانه به گفت‌وگو بنشينيم كه حاصل آن تقديم شما مى‌شود. اميد كه مورد توجه واقع افتد.

\* با تشكر از شما كه وقت خود را باز هم در اختيار ما قرار داديد. لطفاً براى آغاز گفت‌وگو، تاريخچه يمن و نقش آن در حوادث صدر اسلام را بيان نموده، بفرماييد رويكرد متقابل آنان و اهل بيت (ع) نسبت به هم چگونه بوده است و ايشان نزد اهل بيت (ع) چه جايگاهى داشته‌اند؟

\* من هم از شما تشكر مى‌كنم. خدا را شكر كه توفيق استمرار انتشار اين مجله مفيد به نام امام زمان (ع) به شما داده شده است؛ هر چند ضرورت انتشار مجله به زبان‌هاى مختلف فارسى، عربى و انگليسى به شكل تخصصى كه به طور عميق‌ترى به مباحث مهدوى بپردازد، كاملًا احساس مى‌شود. يمن منطقه‌اى كوهستانى است كه در قديم الايام اين منطقه كشور مستقل و شناخته شده‌اى بوده است. در تاريخ، ذكرى از يمن قديم به ميان آمده است. پايتخت يمن قديم «سبأ» بوده و بلقيس ملكه سبأ بوده است. من مناطق مأرب و سبأ و آثار بلقيس را از نزديك ديده‌ام. در قرون بعدى، روميان، حبشه يا اتيوپى كنونى را مركز مسيحيت در آفريقا قرار دادند. حبشى‌ها به مرور ايام چنان قدرتمند شدند كه يمن را حدود هفتاد سال قبل از اسلام تحت سيطره خود درآوردند. در آن زمان شاهان يمن، تبابعه يا حميريين بودند. بعد از گذشت سال‌ها سيف بن ذى يزن، معاصر عبدالمطلب كه شخصيت عاقل و متفكرى است، به دنبال باز پس گيرى تاج و تخت يمن از دست حبشى‌ها مى‌افتد.

در آن مقطع ايرانيان دولت دست نشانده‌اى در عراق به نام «مناذره» داشتند. حاكم آنجا نعمان بن منذر بود كه سيف را به سراغ «كسرى» در مدائن برد. وى پس از معرفى سيف به كسرى گفت: سيف براى آزاد كردن كشورش با نيروهايى كه در اختيار دارد از شما كمك مى‌خواهد. كسرى دو روز بعد گفت: كشور شما خيلى با ما فاصله دارد و منافع چندانى براى ما ندارد. در عين‌