اشاره: بنا به نقل بيشتر مورخان، امام على (ع) دو مرتبه- يك بار در آخر سال هشتم هجرى و ديگر بار در سال دهم هجرى به دستور پيامبر اكرم (ص) براى دعوت مردم يمن به اسلام، عازم اين سرزمين شد.[١] آن حضرت در ورود به يمن مورد استقبال مردم قرار گرفت و در فاصله زمانى كوتاهى گروه زيادى از مردم يمن از جمله قبيله حمدان به اسلام گرويدند كه اين امر موجب خشنودى پيامبر اعظم (ص) شد. متن پيش‌رو دعايى است كه امام على (ع) به هنگام حركت به يمن قرائت كرده است.

خدايا به درگاه تو توجه كنم، در حالى كه اعتمادى به جز تو ندارم و نه مايه اميدى كه مرا به درگاه تو جاى دهد و نه نيرويى كه بر آن تكيه زنم و نه چاره‌اى كه بدان پناهنده گردم، جز درخواست فضل تو و در آمدن در معرض مهر و رحمتت و دلگرمى به نيكوترين روش و عادتت و تو (اى خدا) داناترى بدانچه در اين راه (در سر راه من) پيشى جسته، از آنچه من خوش و ناخوش دارم، پس هر كدام از آنها كه قدرت تو در آن بر من در آيد، بلاى تو در آن ستوده و قضا و قدر تو در آن از روى خيرخواهى است و تويى كه محو كنى آنچه را خواهى و ثبت فرمايى هر چه خواهى و اساس همه كتاب‌ها نزد تو است. خدايا از من بگردان پيمانه‌هاى بلا و ريشه هر سختى را و سايه‌اى از رحمت خود و وسعتى از فضل و لطفى از بخششت بر سر من بگشاى تا چنان شوم كه نخواهم زود رسيدن آنچه را پس انداختى و نه پس افتادن آنچه را تو زود آوردى و اضافه بر اين از تو خواهم كه مرا در مورد خاندان و فرزندانم و پيش‌آمدهايى كه براى آنها مى‌كند، محافظت كنى (و آنها را از شرّ حوادث محفوظ دارى) بهترين وجهى كه در غياب مردمان با ايمان از آنها محافظت كنى، در اينكه بپوشى از او هر آنچه پوشيدنش لازم باشد و مستور دارى از او هر بدى را و بريزى از او هر گناهى و كفايت كنى از او هر پيش آمد ناگوارى را. و روزى‌ام گردان سپاسگزارى و ذكر خود را بر اين حال و همچنين عبادت نيكو و خشنودى به مقدراتت را اى سرپرست مؤمنان و قرار ده مرا و فرزندانم و هر آنچه را به من عطا فرموده و روزى‌ام كرده‌اى از مردان و زنان با ايمان، همه را در كنف حمايتت كه مورد دستبرد واقع نگردد و در پيمانت كه شكسته نشود و آن پناهت كه سوء قصدى بدان نشود و آن امان تو كه نقض نگردد و آن پرده‌ات كه دريده نشود؛ زيرا هر كس در تحت حمايت و پيمان و پناه و امان و پرده تو بود (پيوسته) در امان و محفوظ است و جنبش و نيرويى نيست جز به خداى والاى بزرگ.[٢]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. در اين‌باره ر. ك: علامه سيد محسن امين، سيره معصومان، ترجمه على‌حجّتى كرمانى، ج ٣، ص ٣٢٧.

[٢]. صحيفه علويه، ص ٣٣٩.